YAY | Newsletter #65

Waarom positiviteit je (soms) irriteert.

Deze newsletter is er om jou, en de mensen om je heen: in je bedrijf of thuis, eraan te herinneren dat JIJzelf verantwoordelijk bent voor die YAY!
Iedere week breng ik jou een stukje van mij, om jou dichterbij jouw YAY te brengen.

Gringe of blij ei. Jij kiest.

🏋️‍♂️ In de gym. Die ene gast. Iedereen begroeten, lachen.
De helft lacht terug. Een kwart denkt schrikt. Een kwart denkt wat een aansteller.

💻😄 Op kantoor. Die collega. Maandagochtend. Zooo jongens hoe was jullie weekend. Ik heb toch wat leuks gedaan.
De een haakt aan. De ander rolt met zijn ogen.

📊 In het MT. Die ene directeur. Probleem op tafel. Hij komt meteen met opties en energie.
De rest blijft hangen in risico, bezwaar, ja maar.

🚌🙂 Bij de bushalte. Iemand kijkt je aan en lacht.
Lach je terug. Kijk je weg. Of schrik je zelfs een beetje.

Positiviteit is niet zomaar een karaktertrekje of een kwestie van pech of geluk. Het is deels aangeboren, deels aangeleerd en deels het resultaat van hoe jij je leven en aandacht traint. Dus waarom lukt het Piet wel, en blijft Truus negatief?

Waarom zijn we vaak The Gringe? 

Ons brein is van nature alerter op negativiteit dan op gemak. Dat heet de negativity bias. Vanuit overleving logisch, want een gemist gevaar kon fataal zijn terwijl een gemiste kans dat zelden was. Daarom scannen we automatisch op risico en wat er mis kan gaan, ook nu dat allang niet meer levensbedreigend is. Daar bovenop komt alles wat jouw systeem heeft gevormd, zoals hoe je bent opgegroeid en wat je hebt meegekregen over emoties, enthousiasme en veiligheid, en of je omgeving vooral klaagt of juist kansen ziet.  Ook je fysieke staat speelt mee, zoals hoeveel stress je ervaart, hoe je slaapt en hoe je hormoonbalans en neurotransmitters je energie, veerkracht en optimisme beïnvloeden.  Want eerlijk, na één nacht slecht slapen voelt zelfs een koffiemachine bijvullen soms al als een strategisch dilemma.  

Dan is de sfeer zelf nog van invloed. Via spiegelneuronen neem je onbewust het gedrag en de energie van anderen over, waardoor je automatisch meegaat in de sfeer van de ruimte. Voor je het weet loop je even bij een andere afdeling binnen om één vraag te stellen en sta je vijf minuten later mee te mopperen over Sandra haar planningen alsof je er al jaren persoonlijk door benadeeld wordt. 

Kort gezegd sturen je brein, je verleden, je fysieke staat en je omgeving samen mee of positiviteit voor jou vanzelfsprekend voelt of juist irritant, spannend of zelfs verdacht.

 

Wat als positiviteit irriteert?

Iemand die straalt kan enorm aanstekelijk zijn, maar ook verrassend irritant voelen, en die reactie zegt vaak minder over de ander dan over wat er op dat moment in jou gebeurt. Stel, iemand lacht naar je bij de bushalte. Als jij gespannen bent of met je hoofd al in de overlevingsstand staat, ervaar je zo’n lach sneller als onvoorspelbaar of zelfs verdacht en denk je eerder wat moet die van mij. Ben je ontspannen, dan voelt exact dezelfde lach ineens gewoon vriendelijk en denk je gezellig.

Dat komt omdat we niet alleen gedrag spiegelen, maar ook energie. Als iemand veel lichter, vrolijker of uitgesprokener is dan jij op dat moment aankunt, kan dat voelen als druk. En om die druk niet te hoeven voelen, gaan we het kleiner maken met cynisme, grapjes of relativeren. Niet per se omdat die ander zo irritant is, maar omdat zijn positiviteit iets raakt waar jij zelf even geen toegang toe hebt.  Zo schuurt positiviteit dus niet omdat die ander zo irritant is, maar omdat jij liever comfortabel blijft in gemopper, cynisme of slachtofferschap dan eerlijk te erkennen dat jij ook gewoon anders zou kunnen kiezen. Oops.

 

Kies je rol

Positiviteit is besmettelijk, net als negativiteit, dus vergis je niet: jij brengt altijd iets mee een ruimte in. De vraag is niet óf jij invloed hebt op de sfeer, maar wát je erin gooit. Ondanks alle factoren van invloed, heb jij nog altijd de keuze hoe jij komt opdagen, thuis, op kantoor of bij de bushalte.  Je kunt blijven doen alsof het allemaal aan de ander ligt. Aan die overdreven collega. Aan de drukte. Aan de cultuur. Aan het feit dat jij gewoon realistisch bent. Maar dat is vaak een nette verpakking voor iets anders: geen zin nemen in je eigen aandeel.

Wie regie pakt, wacht niet tot de energie op de afdeling vanzelf beter wordt. Die kiest bewust wat hij toevoegt, juist als de rest nog in het gemopper zit. Niet omdat dat altijd makkelijk voelt, maar omdat slachtofferschap nog veel zwaarder is en uiteindelijk vooral heel weinig oplost. Je hoeft daarvoor geen wandelende confettikanon te worden. Maar wel iemand die snapt dat je elke dag kunt kiezen of je brandstof brengt of rook, richting of ruis, een opening of nog een extra laag gezeik.

 

Opdracht

Daag jezelf vandaag uit.

Lach vandaag vier keer bewust naar iemand, bijvoorbeeld:

💻 Op werk.

🛒 In de supermarkt.

🏋️ Op de sportschool/vereniging.

🚶 Op straat.

Niet geforceerd, maar gewoon oprecht, even mens tot mens. Kijk vervolgens wat er gebeurt: Misschien lacht iemand terug 😄, kijkt iemand weg 🙈 of schrikt iemand zelfs een beetje van zoveel vriendelijkheid 😅

Onthoud dan dit. Hun reactie zegt vaak meer over hun eigen staat dan over jou. Maar misschien. Heel misschien. Besmet jij iemand precies met die ene lach. Met een beetje energie. Create some YAY in this Tuesday! 🚀

Tja, have we met 😇 ? Als je me kent of hebt meegemaakt, weet je dat ik die positieve enthousiasteling ben. Van nature, en zo opgevoed. Tegelijk kan ik me genoeg situaties herinneren waarin ik gewoon meedeed met kantoor geklaag. Achteraf gezien zat daar vaak iets anders onder: de behoefte om erbij te horen. Ik hoor het nog steeds in de groepen die ik coach: klagen kan even lekker zijn. In mijn nieuwsbrief klagen of zorgen lees je hoe ik daarover denk en wat de wetenschap daarover zegt. Uiteindelijk maak ik zelf een andere keuze. Ook als ik ziek ben of slecht heb geslapen, kies ik ervoor om ergens een YAY te zien en te pakken, simpelweg omdat de rest van mijn dag daar beter van wordt. Die keuze heb je altijd. Niet altijd makkelijk, wel mogelijk. Je brein schiet namelijk automatisch naar “die slechte nacht” of “die tegenvaller”, omdat het van nature focust op negativiteit en mogelijk gevaar. Als je daarin blijft hangen, trek je jezelf alleen maar verder je slachtofferrol in. De vraag is dus niet wat er misgaat, maar wat er wél kan en wat er wél is. Dat betekent niet dat je emoties wegduwt, die mogen er gewoon zijn. Alleen blijf je daar niet in hangen en pak je daarna weer regie door te kijken waar je WEL dankbaar voor bent. Nooit is alles NAY, ook al probeert je brein je dat soms wijs te maken ;) En dan de reactie van de ander op jouw YAY… Ik werd vroeger nog wel eens onzeker als ik met mijn enthousiasme een netwerk groep binnenkwam en mensen hun ogen rolden. Nu weet ik beter. Dit is wie ik ben. Wie wil, mag aanhaken op die energie. Wie dat niet wil, kiest daar ook zelf voor. Mijn moeder heeft trouwens precies diezelfde energie en werd ooit aangesproken door iemand met de vraag: denk jij dat iedereen het leuk vindt als jij telkens met zo’n stralende lach binnenkomt? Oei. Zegt dat iets over mam, of over de omgeving? Natuurlijk, sommige situaties vragen om nuance, dat daargelaten.  Je komt niet met confetti en ballonen een begrafenis binnen. Echter, als jij structureel, op kantoor of privé, het gevoel hebt dat je moet dimmen om te passen, dan is dit misschien gewoon niet jouw tribe.  Uiteindelijk kies jij zelf hoe je komt opdagen en met wie je je omringt. Of je zuur leeft of enthousiast verschijnt, zit hem uiteindelijk niet zo zeer in de ander, maar in de keuzes die jij maakt voor jouw YAY! (Dus ook wij blijven lekker lachen 😁 ) #yayitstuesday

Meer van dit? Volg mij op Instagram | Linked-in of neem een kijkje op de website.