YAY | Newsletter #70

Waarom prestatie energie geeft... of juist verlamt.

Deze newsletter is er om jou, en de mensen om je heen: in je bedrijf of thuis, eraan te herinneren dat JIJzelf verantwoordelijk bent voor die YAY!
Iedere week breng ik jou een stukje van mij, om jou dichterbij jouw YAY te brengen.

💡 Je droomt al jaren van een eigen bedrijf. Ideeën genoeg. Domeinnaam zelfs al gekocht. Maar zodra het serieus voelt, ga je toch weer braaf je Teams meeting in.

❤️ Je weet dat je relatie aandacht nodig heeft. Dat gesprek over afstand, intimiteit of irritaties stel je al weken uit. Dus ga je samen maar weer een serie kijken alsof Netflix relatietherapie is.

🏃 Je wil fitter worden, hebt sportschoenen van €180 gekocht, een sporthorloge om je pols… maar ondertussen sta je om 22:00 alsnog met een zak chips in de keuken.

📈 Je zegt dat je meer omzet wil, een groter team, meer vrijheid of juist je zaak verkopen. Maar zodra er keuzes gemaakt moeten worden, blijf je hangen in nadenken, vergelijken en nog “even wachten op het juiste moment”.

Prestatie geeft letterlijk een kick ⚡️ 

Prestatie is niet alleen iets van ego of carrière. Je brein is gebouwd om voldoening te halen uit vooruitgang. Zodra jij doelgericht ergens naartoe werkt, activeert je brein dopamine. Dat stofje motiveert je om in beweging te blijven. Interessant genoeg komt dopamine niet pas vrij wanneer je je doel behaalt. Juist de verwachting van vooruitgang activeert je systeem al. Daarom voelt plannen maken soms al lekker en krijg je energie van een nieuw idee, een visie of een spannend doel.

In de oertijd moest je als mens moeite doen om te overleven, dus dopamine motiveerde je om in actie te komen. Het verlangen naar groei, succes, impact of uitdaging is niet overdreven of iets wat "de een wel heeft en de ander niet": het is menselijk. Daarom kunnen doelen halen, groeien en hard werken zoveel energie geven. Prestatie is dus een grote bron van YAY. Mits je doel wel gekoppeld is aan iets wat jij persoonlijk écht heel graag wil en niet iets wat leuk klinkt voor de buitenwereld ;) 

Waarom slaan we dan vast zodra het serieus wordt?

Als ons dit zoveel energie kan geven, waarom voelt het voor sommigen juist als druk en soms zelfs onmogelijk? Omdat jouw oerbrein niet alleen dol is op beloning, maar ook geobsedeerd is door veiligheid. En een echt doel maakt falen zichtbaar:

“Misschien moet ik ooit mijn eigen bedrijf starten” klinkt nog veilig. Maar: “Ik ga binnen 6 maanden 3 klanten binnenhalen en mijn baan afbouwen” voelt opeens spannend.

Want nu moet je echt gaan laten zien wat je waard bent 😉 Dus wat doet het brein? Uitstellen. Twijfelen. Nog een podcast luisteren. Nog een cursus kopen. Nog even wachten tot het rustiger wordt. En daar zit de grap: korte termijn comfort zorgt vaak voor lange termijn frustratie. Je beschermt jezelf tegen een ongemakkelijk gevoel van nu, maar betaalt later met spijt, onrust en stilstand.

De dubbele loser klap 😭 

En dan gebeurt iets interessants. Je voelt je niet alleen teleurgesteld omdat je doel nog niet bereikt is, maar ook in jezelf. Want meestal weet je allang wat je wil én vaak ook prima wat ervoor nodig is. Tel daarbij op dat je jezelf nog eens vergelijkt met mensen die het wel lukt en je begint jezelf ook nog zielig te vinden ook... 

Newsflash: mensen die wél resultaat behalen, hebben geen magische superkrachten. Die zijn gewoon vaker komen opdagen. Hebben vaker ongemak verdragen en vaker nee gezegd tegen directe verleiding. Die succesvolle ondernemer kreeg misschien eerst 20 keer een nee. Die sporter had ook geen zin in regen. Discipline betekent niet geen weerstand voelen, maar toch bewegen. Het verschil zit niet in motivatie of superkrachten, maar in gedrag blijven herhalen dat past bij het leven dat jij écht wil. 

Jij bepaalt wie wint. 🥇 

Dus, je oerbrein voert zelfs al een strijd tussen activeren en belonen. Maar uiteindelijk wint vooral het systeem dat jij het vaakst traint. Stel je uit, dan train je vermijding. Kom je opdagen, dan train je vertrouwen en actie. Ben jij opgegroeid met veel comfort of weinig uitdaging, dan is veiligheid waarschijnlijk het systeem dat jij het meest hebt getraind en voelt verandering/prestaite dus automatisch lastiger. Dus jonge ouders: besef dat je dit gedrag ook meegeeft aan je kinderen ;-)

Het mooie is: je kan dit altijd opnieuw trainen. Iedere keer dat jij komt opdagen terwijl je geen zin hebt, geef je jezelf bewijs: zie je wel, ik kan dit wel. Daarom winnen kleine acties altijd van grote plannen of moodboards. Juist die kleine successen geven opnieuw dopamine vrij, waardoor momentum ontstaat en je oerbrein steeds meer vóór je gaat werken. Prestatie wordt pas echt een bron van YAY wanneer je stopt met alleen dromen en gewoon gaat doen!

Opdracht ✏️ 

Pak een vel papier en schrijf op:

🧠 Welk systeem heb jij het meest getraind: uitdaging of comfort?

Kijk eens eerlijk naar je leven van nu. Waar zie je dat terug in je werk, gezondheid, relatie of keuzes? Waar zit uitdaging in jouw leven en waar vooral comfort?

🚀 Waar zou jij meer YAY kunnen behalen door jezelf een uitdaging te stellen?

Dus vandaag geen groots actieplan met perfecte doelstellingen, maar gewoon beweging. Eén kleine actie die bewijst dat je het serieus neemt.

  • Is het vitaliteit: ga wandelen of naar de sportschool.

  • Is het carrière: bel die recruiter.

  • Is het je relatie: laat Netflix vanavond eens uit ;) 

Niet wachten op motivatie. Gewoon in actie treden. Dat is waar prestatie begint: YAY it’s Tuesday! 🚀

Meer van dit? Volg mij op Instagram | Linked-in of neem een kijkje op de website.

Als dit kwartje eenmaal valt; zal het op alle vlakken in je leven als een olievlek verspreiden. Ondernemen zat ik altijd over te dromen, immers mee opgegroeid. Toch kwam dit pas rond mijn 33e eruit. Sport, dat is nog de mooiste. Bij lichamelijke opvoeding scoorde ik altijd een 5,5/10. Na mijn eerste tennisles vertelde ik mijn moeder dat ik ervan ging zweten en niks voor mij was. Later leefde ik het verhaal van ik ben nu eenmaal een Bourgondiër en sport ik puur om deze kcal inname te compenseren ;) Het was iets dat nu eenmaal moest om in “figuur” te blijven. En nu heb ik mij vrijwillig ingeschreven voor mijn eerste sport “wedstrijd” en dat is het niet eens. Maar het feit dat je prestatie gemeten wordt, bij HYROX is dat je tijd; geeft mij de grootste kriebels. Nooit wedstrijden gedaan, ook niet in de sporten die langer dan die ene tennisles heb gedaan als kind. En heel eerlijk, tijdens mijn studie tot aan mijn laatste tentamens… altijd buikpijn voordat ik de zaal inliep. Terwijl ik altijd alles gewoon haalde en netjes studeerde. Altijd angst voor prestatie. Kriebels. De nacht na mijn HYROX Single inschrijving letterlijk slecht van geslapen. Voor mijn eerste HYROX training klasje, de nacht ervoor ook: onrustig. Toch gegaan. Nu zijn we 3 weken in mijn HYROX vibe aan het komen, en ik moet zeggen ik vind het ook nog leuk. Ik zie dat mijn “blessure hardlopen” uitblijft doordat ik rustig aan het opbouwen ben. Ik ben nog zeker de slechtste van het “HYROX klasje”, maar heb vertrouwen dat ook dit door training beter gaat. Het mooie is dat iedereen dit ook tegen je zegt; we zijn ook zo begonnen. Nee ook zij zijn geen superhelden: ze hebben gewoon gedaan wat nodig is: training en voeding. Komen opdagen. En ja die alcoholvrije periode helpt daar ook bij en verleng ik zelfs (met wat bewuste joker momentjes 😉 ). Het is nog geen september en ik ben benieuwd hoe ik me dan voel. Echter ben ik nog nooit zo gedreven en “zeker” in mijn sportprestaties geweest dan nu, en ik moet het zelfs nog eens laten zie 😜 . Het zijn dus echt die kleine stapjes, de actie van vandaag, die je systeem aanzet! En zo ben jij straks ook die superheld 🦸‍♀️ YAY it’s Tuesday!