Deze newsletter is er om jou, en de mensen om je heen: in je bedrijf of thuis, eraan te herinneren dat JIJzelf verantwoordelijk bent voor die YAY!

Iedere week breng ik jou een stukje van mij, om jou dichterbij jouw YAY te brengen.

😅 Je zit er even doorheen, totdat je vader zegt: ik geloof in je en ineens voelt het weer lichter
🏠 Je twijfelt over je pitch deck, totdat je manager zegt: you got this en je het toch durft uit te sturen
🏃‍♀️ Je denkt dat je in de sportschool niet meer kan, totdat je PT zegt nog 5 en je ze er gewoon uitperst

En ergens denk je, misschien heb ik gewoon meer steun nodig. Of juist, ik moet dit zelf kunnen. Beide gedachten houden je verrassend vaak op dezelfde plek.

Leiderschap is geen superkracht 🦸 

Leiderschap wordt vaak neergezet als iets groots en aangeboren, alsof het voor de één is weggelegd en voor de ander niet, maar dat is vooral een prettig verhaal omdat je dan zelf geen verantwoordelijkheid hoeft te nemen. Leiderschap is geen eigenschap. Het is een keuze. En die keuze wordt pas zichtbaar op de momenten dat het niet vanzelf gaat. Wanneer je geen duidelijk antwoord hebt. Wanneer je lichaam moe is, je hoofd overuren draait en je vooral voelt dat je het even niet meer ziet. Of dat terecht is of niet, maakt voor jouw systeem niets uit. Voor jou voelt het als realiteit.

Dat zijn precies de momenten waarop veel mensen terugvallen door "te wachten", "aan te kijken" en "te hopen dat het vanzelf duidelijk wordt". Poef: regie weggegeven aan "het lot".

Nee zo magisch is het niet: de beweging van A naar B juist ontstaat doordat jij besluit te bewegen, ook als het nog niet helder is.

Samen sta je sterker 🤝 

Ik zat bij een lezing van Joseph Oubelkas en zijn verhaal blijft hangen.  Onterecht vastgezet. Jaren van zijn leven kwijt. Een situatie waarin je alle redenen hebt om naar buiten te wijzen. Naar het systeem, naar de omstandigheden, naar het onrecht. En toch koos hij iets anders. Hij keek naar wat er nog wél kon. Stelde zichzelf doelen. Bleef mentaal bouwen, dag na dag, in een omgeving die daar totaal niet voor gemaakt was. Dat deed hij zelf. Maar niet los van alles en iedereen.

Zijn moeder schreef hem vierhonderd brieven. Steeds iemand die hem bleef zien, hem herinnerde aan wie hij was en wat nog mogelijk was. Dat was geen detail maar de basis. Psychologisch zie je hetzelfde: sociale steun verlaagt stress, vergroot mentale flexibiliteit en helpt je doelgericht te blijven handelen. Je brein voelt zich veiliger en vanuit die veiligheid ontstaat ruimte om keuzes te maken en vol te houden. Dat is logisch, want wij zijn niet gebouwd om alles alleen te dragen. Ons systeem is ingericht op samen, omdat alleen zijn ooit risico betekende en je brein dus van nature verbinding zoekt om sterker te staan.

Steun verandert je omstandigheden niet. Het verandert wel hoe jij erin staat. En daarmee je resultaat. 

Maar jij hebt geleerd het alleen te doen…

En toch doen veel mensen het tegenovergestelde. Alles zelf oplossen. Geen hulp vragen. Niet afhankelijk willen zijn. Dat voelt sterk, maar is niet hoe ons brein werkt. Het is aangeleerd. Misschien omdat zelfstandigheid werd beloond. Misschien omdat je ooit leerde dat je niet op anderen kon bouwen. Of simpelweg omdat jij altijd degene was die het oploste. 

Wat er dan gebeurt, is dat je jezelf klein houdt en blijft rondjes draaien in je eigen blik en patronen, niet omdat je het niet aankunt, maar omdat je simpelweg niet kunt zien wat een ander wél ziet. In je brein zie je hetzelfde mechanisme: zonder externe prikkels blijf je in dezelfde neurale paden en blijft je amygdala (de alarmknop in je brein), alert op onzekerheid, waardoor je stressniveau stijgt en je blik vernauwt.

Krijg je input van buitenaf, zoals feedback of steun, dan activeer je je prefrontale cortex (het deel dat zorgt voor overzicht, keuzes en doelgericht gedrag) waardoor je meer opties ziet en sneller handelt. Wat voelt als motivatie, is dus een verschuiving van stressreactie naar regie, en precies daarom moet je dit buiten jezelf organiseren, want die spiegel en feedback kun je jezelf niet geven. Voeg daar het effect van sociale verbinding aan toe en je hebt letterlijk een springplank uit je interne modder.

Opdracht ✏️ 

Leiderschap creëer je samen vandaag:

1. Benoem één situatie waar jij nu vastzit en stop met eromheen draaien

2. Kies één persoon die jou kan spiegelen en ga samen in gesprek

3. Stel elkaar deze vragen en geef allebei antwoord, zonder te verzachten: 

• Wat zie jij dat ik zelf niet zie?

• Waar hou ik mezelf klein of blijf ik hangen?

• Wat zou jij doen als je in mijn schoenen stond?

• Wat is de eerstvolgende stap die ik nu te nemen heb?

En draai hem daarna om.

Echt leiderschap is geen individuele kracht, het is iets wat je samen creëert, door jezelf te laten zien, door een ander echt te zien en juist op die momenten van twijfel en ongemak elkaar naar een hoger niveau te tillen. YAY it’s Tuesday! 🚀

Meer van dit? Volg mij op Instagram | Linked-in of neem een kijkje op de website.