Deze newsletter is er om jou, en de mensen om je heen: in je bedrijf of thuis, eraan te herinneren dat JIJzelf verantwoordelijk bent voor die YAY!

Iedere week breng ik jou een stukje van mij, om jou dichterbij jouw YAY te brengen.

🧑‍💼 In het MT: voorstel ligt op tafel. Iedereen kijkt naar jou.
“Goed punt… ik wil er toch even een nachtje over slapen.”

🏡 Thuis aan de keukentafel: nieuwe auto, verbouwing, andere school.
“Laten we morgen beslissen.”

📞 Recruiter belt met een mooie functie.
“Mag ik er even over nadenken?”

🚀 Je ziet die ene opleiding of dat business idee.
Hart zegt ja. Mond zegt: “Ik kom erop terug.”

Wat gebeurt hier nu? Wat is eigenlijk echt de zin van “het erover nadenken”? Houden we zo niet alleen onze omgeving, maar vooral onszelf voor de gek. Hoe kun je leiderschap inzetten als het gaat om heldere beslissingen nemen, voor jezelf en je omgeving - zowel thuis als zakelijk. Om zo weer in je kracht (YAY) te komen staan.

🌙 Waar komt dat nachtje over slapen vandaan?

Historisch gezien was dit verstandig gedrag. In tijden waarin keuzes daadwerkelijk levensbedreigend konden zijn, was impulscontrole cruciaal. Een verkeerde inschatting kon je positie in de groep kosten of letterlijk je overleving. Ons zenuwstelsel is daarom gebouwd op vertragen bij onzekerheid. Eerst rust zodat stresshormonen dalen. Eerst veiligheid checken. Eerst afstemmen met de tribe, want sociale uitsluiting betekende vroeger groot risico. Dat mechanisme zit nog steeds in ons systeem, ook al staan de meeste keuzes vandaag niet meer gelijk aan leven of dood. Vandaag is het meestal kiezen tussen comfort en groei.

Een nieuwe baan.
Een investering.
Een relatie beëindigen.
Een opleiding starten.
Zelfs een kapsel veranderen.

Je oerbrein wil stabiliteit. Alles wat nieuw is betekent energieverbruik en mogelijk gezichtsverlies. Dus het produceert rationele redenen om te vertragen:

Misschien is het te duur.
Misschien is het niet het juiste moment.
Misschien moet ik nog even wachten.

Wachten voelt veilig. Alleen is veilig voor de meesten van ons geen overlevingsvraagstuk meer. Daardoor wordt dat oerbrein geen beschermer, maar een rem op je groei. Het verzint overtuigende redenen waarom je het beter niet kunt doen. En voor je het weet geloof je ze. Zo blijf je precies waar je was: comfortabel en in leven. Inclusief die rotbaan, die geparkeerde droom, die toxische relatie en dat kapsel waar je eigenlijk al lang op bent uitgekeken.

🧠 Hoe snel neemt je brein een beslissing?

Sneller dan jij denkt. Onderzoek naar besluitvorming laat zien dat ons brein al activiteit vertoont voordat wij ons bewust zijn van onze keuze. Je onderbewuste brein is vaak al begonnen met kiezen voordat jij rationeel besluit.

1. Je limbisch systeem scant razendsnel: veilig of onveilig

2. Je amygdala checkt risico of comfort

3. Daarna komt pas je prefrontale cortex met argumenten.

Dat onderbuikgevoel is geen zweverig iets, het is een snelle patroonherkenning op basis van eerdere ervaringen. Binnen milliseconden vergelijkt je brein de situatie met wat je al kent. Dat voel je als ja of nee. Daarna komt je ratio om het te verklaren of soms om je angst logisch te maken.

De verantwoordelijkheid van beslissen

Dat nachtje slapen is dus zelden nodig voor extra informatie. Wat je probeert te reguleren is het ongemak dat bij de keuze hoort. Dat ongemak is vaak onzekerheid: doe ik wel het goede, wat als dit verkeerd uitpakt, wat als anderen het afkeuren? In werkelijkheid is het meestal de spanning van verantwoordelijkheid dragen.

Je brein heeft vaak al binnen seconden een richting gekozen. Twijfel is minder vaak gebrek aan duidelijkheid en vaker een stressreactie op mogelijke consequenties. Zeggen dat je nog niet kunt kiezen is ook een keuze. Je kiest voor geen keuze. Dat lijkt veilig. Echter, echter rust ontstaat pas wanneer je bereid bent de uitkomst van je keuze te dragen.

🤔 Wanneer meen je het echt en wanneer is het uitstel?

Kijk, soms moet je echt overleggen. Als je niet beslissingsbevoegd bent, als cruciale informatie ontbreekt of als meerdere mensen geraakt worden door de keuze, dan is vertragen verstandig. Dat is zorgvuldigheid.

Maar vaak weten we diep van binnen al wat we willen. Wat we uitstellen is niet de beslissing, maar het gevoel erbij. Angst voor afwijzing. Onzekerheid. De spanning van een duidelijk nee of een krachtig ja. Dat uitstel kost iets. Het antwoord openhouden voelt sociaal, maar het lekt energie. Jij blijft malen. De ander blijft wachten. Onduidelijkheid kost focus en vertrouwen. Jij bent prima in staat beslissingen te nemen. Jij weet meestal wat goed is voor jou. Als je jezelf niet vertrouwt om de consequenties te dragen, zegt dat meer over je zelfvertrouwen dan over de keuze zelf.

Opdracht ✏️ 

Kies één beslissing die je nu voor je uitschuift. 

Schrijf het antwoord op deze vragen zonder er langer dan vijf minuten over na te denken:

• Wat wil ik als ik 100% eerlijk naar mezelf ben?

• Wat houd ik nu in stand door niet te kiezen?

• Ben ik echt informatie aan het verzamelen, of vermijd ik een gevoel?

• Wat is het worst case scenario, als ik wél kies?

• Kan ik die consequentie dragen?

Beslis daarna bewust:

Of je plant een concreet moment waarop je de ontbrekende informatie ophaalt en communiceert dit helder. 

Of je zegt nu, vandaag, een duidelijke ja. Of een duidelijke nee. Geen misschien. Geen ik kom erop terug. Geen lijntje houden. Daarna kom je er ook niet meer op deze beslissing terug ;) (Herhaal dit lijstje  vragen als je jezelf betrapt op "hier moet ik even een nachtje over slapen"). 

Er zijn geen foute keuzes. Alleen keuzes met feedback. Past het niet, dan kies je opnieuw. Groei ontstaat nooit uit veilig blijven staan waar je staat. YAY it’s Tuesday! 🚀

Meer van dit? Volg mij op Instagram | Linked-in of neem een kijkje op de website