Deze newsletter is er om jou, en de mensen om je heen: in je bedrijf of thuis, eraan te herinneren dat JIJzelf verantwoordelijk bent voor die YAY!

Iedere week breng ik jou een stukje van mij, om jou dichterbij jouw YAY te brengen.

Elkaar helpen of elkaar stiekem laten struikelen?

🆕 Die nieuwe collega die vol enthousiasme begint en waarvan je denkt: we zullen wel zien hoe lang dat duurt. 

🚀 Die oud klasgenoot die ineens een eigen bedrijf heeft en het opvallend goed doet, en jij volgt alles maar reageert nergens op. 

🏃‍♀️ Die buurvrouw die ineens fanatiek sport en zichtbaar afvalt, en jij denkt: ja hoor, die is doorgeslagen!

En online is het precies hetzelfde. We kijken, gluren, volgen. Maar liken, reageren, een positieve review achterlaten? Dat voelt tegenwoordig bijna alsof je een jaar van je leven weggeeft. We noemen het nuchterheid, professionaliteit of grenzen bewaken, maar onder de motorkap gebeurt iets heel anders.

Delen voelt voor je brein als verlies 😭 

Ons oerbrein is gebouwd op schaarste. Lang geleden betekende delen dat jij zelf minder had: minder eten, minder status, minder veiligheid. Dat systeem draait nog steeds mee, ook al leven we nu in overvloed. Zodra iemand succes heeft, zichtbaar groeit of om hulp vraagt, gaat er onbewust een alarmsignaal af: is er wel genoeg voor mij? Wat als ik mezelf buitenspel zet? Wat als die ander straks boven mij eindigt? 

Neurologisch gezien activeert dit dezelfde netwerken als dreiging. Je amygdala scant: risico of kans. En als je brein risico ruikt, krijg je drie smaken gedrag: vechten, vluchten of bevriezen. Helpen vraagt actie en actie vraagt veiligheid, dus kiezen veel mensen voor freeze: kijken vanuit de bosjes, niks doen, niks zeggen, geen like, geen steun, geen introductie.

Waarom helpen soms wél lukt en soms niet. 🦸 

Interessant genoeg gebeurt er óók iets anders in je brein, wanneer je iemand helpt. Op het moment dat je echt bijdraagt, maakt je brein oxytocine en dopamine aan: verbinding en voldoening. Wetenschappelijk gezien worden mensen gelukkiger van helpen dan van geholpen worden, niet omdat het moet, maar omdat betekenis ervaren een diepe psychologische basisbehoefte is. 

Waarom doet dan niet iedereen het? Omdat helpen alleen fijn voelt als je jezelf niet kwijtraakt, als je eigen positie veilig voelt en als je niet het gevoel hebt dat je jezelf kleiner maakt. Mensen die anderen meetrekken, hebben meestal één ding op orde: intern vertrouwen. Ze denken niet in jij of ik, maar in wij groeit. Mensen die liever zien dat een ander faalt, zitten vaker vast in vergelijking, onzekerheid of oude overtuigingen over schaarste.

Dit is geen pleidooi voor pleasen. 💜 

Laten we helder zijn. Je hoeft niet iedereen te helpen. Je hoeft niet overal enthousiast op te reageren. Je moet zeker niet iemand prijzen, als het niet oprecht is. Maar kijk eens eerlijk, niet sociaal wenselijk, eerlijk: waar houd jij je in? Waar denk je laat maar hij of zij moet het zelf maar uitzoeken, waar voelt helpen onbewust als jezelf verzwakken?

Denk aan de ervaren HYROXer die op zijn eiland blijft, terwijl de nieuwkomer zoekt naar houvast. Denk aan de topverkoper die alle kunstjes voor zichzelf houdt, omdat zijn positie dan veilig blijft. Of die die warme zakelijke relatie of "vriend" die je overal tegenkomt, iemand met wie je prettig contact hebt, die alles ziet gebeuren, maar geen introductie doet, geen review schrijft en zelfs die ene simpele like achterwege laat 🤐. En ja, soms zit daar een stille verwachting onder: if you scratch my back, I will scratch yours. 

De echte kracht zit juist in geven zonder directe beloning, niet omdat je dan beter bent, maar omdat je laat zien dat jezelf stevig staat.

Waar ligt dan de grens 🔍

De grens ligt niet bij de ander, die ligt bij jou. Help niet vanuit schuld. Help niet om aardig gevonden te worden. Help niet om je plek veilig te stellen. Help vanuit overvloed, vanuit vakmanschap, vanuit het besef dat jouw groei niet afhankelijk is van het falen van een ander. Dat is een volwassen vorm van zekerheid: ik hoef niemand kleiner te maken om mezelf groot te voelen. Ik hoef niet te wachten tot een ander struikelt, om zelf te mogen rennen. Ik kan dus geven, zonder mezelf weg te geven. Succes is geen taart met een vast aantal punten, waarbij de winst van een ander automatisch ten koste gaat van jouw plek, waarde of toekomst. 

En kijk ook de andere kant op: kijk eerlijk naar wie jij eigenlijk om hulp zou willen vragen, maar nu bewust buiten beeld houdt. Uit trots, uit angst, uit zelfredzaamheid die inmiddels tegen je werkt?

✍️ Opdracht

Pak vijf minuten. Pen. Papier.  Beantwoord deze vragen. Kort. Eerlijk. Zonder uitleg:

🧠 Waar heb ik kennis, ervaring of netwerk dat ik te weinig deel?
🤝 Wie kan ik deze maand helpen zonder dat ik er iets voor terugkrijg?
👀 Wie volg ik met arendsogen, maar laat ik expres in stilte staan?
📞 Wie zou ik om hulp willen vragen, maar houd ik op afstand?

Dan één actie.
Nu.
Niet morgen.

👍 Eén like
💬 Eén bericht
🔗 Eén introductie
🙋‍♀️ Eén vraag om hulp

Niet om de wereld te redden. Wel om te trainen in overvloed.

Delen is geen aftrekken. Delen is vermenigvuldigen.
YAY it’s Tuesday! 🚀

Er zijn nog 2 plekken vrij voor de Alignment Group die eind maart start. Interesse? Reply op deze mail, en dan plannen we een intake om te checken of jij bij de groep past.

Meer van dit? Volg mij op Instagram | Linked-in of neem een kijkje op de website.