Deze newsletter is er om jou, en de mensen om je heen: in je bedrijf of thuis, eraan te herinneren dat JIJzelf verantwoordelijk bent voor die YAY!

Iedere week breng ik jou een stukje van mij, om jou dichterbij jouw YAY te brengen.

De extra wereld waar we elkaar ineens wél zien 🎭

🤒 Je collega meldt zich ziek. Maar jij zag hem dit weekend feesten op Instagram.
🧐 Je hebt twee kandidaten die inhoudelijk allebei passen, en tóch betrap je jezelf erop dat je hun socials checkt om te voelen “wie deze persoon is”. 

✨ Je scrolt langs “succesverhalen”: iemand die in 3 maanden ‘van burn-out naar 100K’ ging.
📈 Een merk kiest liever iemand met veel volgers dan iemand met vakmanschap, omdat bereik belangrijker lijkt dan inhoud: alt hans, zo voelt het. 

 Kijk: we kunnen overal iets van vinden. Maar daar bereik je precies niks mee. Social media is simpelweg een extra wereld geworden waarin we zichtbaarder zijn dan ooit. En het is uiteindelijk aan jou hoe jij je in die wereld profileert. Doe je niks, dan lijkt het alsof je een paria bent. Terwijl die ene persoon die niet op de socials bestaat, wellicht sterker leiderschap toont dan degene met 3.000 vrienden en 24 stories per dag. Wie zal het zeggen?

Waarom dit je zo kan triggeren 🧠

Ons oerbrein is een scanapparaat. Het houdt van vergelijken, van positie bepalen, van “hoort iemand erbij?” en “kan ik dit vertrouwen?”. Social media geeft je continu extra informatie, zonder context. En dus gaat je brein invullen: conclusies trekken, verhalen maken, oordelen plakken. Dat is je oerbrein aan het werk, gefocust op snelheid, veiligheid en voorspelbaarheid. Het vult liever iets in dan dat het onzekerheid verdraagt. Logisch. 

Echter niet handig op de werkvloer, waar je met echte afspraken, echte samenwerking en echte verantwoordelijkheid te maken hebt. Daar heeft online gedrag ineens offline gevolgen. Als werkgever zie je een medewerker die feestend online staat terwijl hij zich ziekmeldt en je brein koppelt daar automatisch conclusies aan over betrouwbaarheid en inzet. Of iemand die dagelijks vlogt in jouw kantine, met collega’s op de achtergrond, waardoor privacy, voorbeeldgedrag en professionaliteit door elkaar gaan lopen. 

Het schuurt omdat de sociale context is weggevallen: je ziet het fragment, niet het hele verhaal. En precies dáár gaat het vaak mis. Het punt is niet dat je iets vindt. Het punt is: wat dóé je ermee, bespreek je gedrag of blijf je hangen in verhalen. Durf je daarin volwassen leiderschap te tonen?

Wat moeten we ermee op de werkvloer? 🧩

We maken dit zelf ingewikkeld omdat heldere kaders ontbreken. AVG voelt spannend, niemand wil grensoverschrijdend zijn, en dus zeggen we liever… niks. Alleen: stilte creëert ruis. En ruis wordt verstarring (“we zeiden toen ook niks, dus nu is het nóg lastiger”). Alles is een keuze: wat je post, wat je niet post, wat je bekijkt en wat je gelooft. Jij bent verantwoordelijk voor je eigen gedrag. Dus die feestende ‘zieke’ medewerker? Het gaat niet om het feestje, maar om werkgedrag: afspraken nakomen, bijdrage en inzet. Hou het feitelijk.

Gedrag bespreek je. Verhalen zijn ruis. Grenzen zijn duidelijkheid en duidelijkheid is óók YAY (ja, zelfs als iemand even moet slikken). Je hoeft elkaar niet leuk te vinden, je hebt elkaar wél serieus te nemen. Want als niemand weet waar de lijn ligt, gaat iedereen ‘m zelf tekenen… en dan krijg je ruis, roddel en rare aannames. Zeg je niks “omdat het gevoelig ligt”, dan kies je eigenlijk voor gedoe op de achtergrond. Dus: dit zijn onze normen. Helder. Menselijk. En als het schuurt? Dan praten we erover. Niet via stories, maar face to face. 

Verantwoordelijkheid zonder zielige verhalen 🎯

Nee, je kunt medewerkers niet verbieden wat ze in het weekend doen. En nee, medewerkers kunnen jou niet verbieden om te zien wat ze posten. Regeltjes zijn voor kleuters, dit is het volwassen speelveld. Post jij de hele zomer festival-dansjes? Dan weet je ook dat mensen meekijken, dus schrik niet van een reactie. Scan jij de socials van je medewerkers? Wees dan eerlijk: wat zoek je precies, en ontwijk je daarmee een direct gesprek?

Het gaat niet om de content waarin je collega deelt dat hij feest, bodybuilding doet of het hele weekend met rottweiler Fred op de bank ligt. Dat gedrag was er altijd al; alleen was het vroeger niet zichtbaar, en nu wel. Dit is echter vaak zonder context, wat je brein automatisch gaat invullen. Jij plakt dan je mening erop, een ander ziet die maandag gewoon levert. Het verschil zit niet in de post, maar in het verhaal dat jij erop plakt. Dit gaat niet over smaak, maar over eigenaarschap. Je hoeft op de werkvloer echt geen besties te zijn. Je hebt wèl een verantwoordelijkheid je werk te doen.  

Opdracht

Kies één post waar jij recent iets van vond. Van een collega, vriend, kennis of misschien zelfs je kind en neem 5 minuten om dit voor jezelf uit te schrijven:

• Wat vond je precies, en welke conclusie trok je (hardop of in stilte)?

• Wat lag daaronder: controle, angst, jaloezie, status, veiligheid, bewijsdrang of conflictvermijding?

• En dan naar jezelf: welk verhaal maak jij hier, en welk gedrag kies jij vervolgens. Is dit helpend/constructief of vooral om je gelijk te halen?

Kijk, Fred de rottweiler of dat festival bezoek maakt jouw collega niet beter of slechter. Wees je bewust van de verhalen die je oerbrein er gratis bij verzint. Neem je eigen verantwoordelijkheid. Check de feiten, kies je gedrag niet op basis van aannames. Stories laten we op Instagram 😉 

YAY it’s Tuesday! 🚀

Meer van dit? Volg mij op Instagram | Linked-in of neem een kijkje op de website.