Deze newsletter is er om jou, en de mensen om je heen: in je bedrijf of thuis, eraan te herinneren dat JIJzelf verantwoordelijk bent voor die YAY!

Iedere week breng ik jou een stukje van mij, om jou dichterbij jouw YAY te brengen.

Je doet alles goed… en toch voelt het onrustig 😵‍💫

Je hebt doelen gesteld. Een plan gemaakt. Als trouwe lezer van deze nieuwsbrief heb je hopelijk zelfs een systeem ingericht.

En toch merk je dat er onrust opkomt. 

🥗 Nu je gezonder wilt eten, denk je ineens continu aan die zak chips. 

💔 Nu je een toxische vriendschap hebt losgelaten, betrap je jezelf erop dat je je afvraagt wat hij of zij nu aan het doen is. 

📧 Nu je op werk eindelijk hebt besloten om ’s avonds niet meer te mailen en minder op Teams te zitten, voel je tóch de drang om steeds even te checken of je iets mist. 

👨‍👩‍👧‍👦 En nu je je agenda bewust leger houdt in het weekend, zodat er eindelijk rust is met je gezin, voel je je juist wiebelig. 

Alsof je iets mist. Dat voelt verwarrend, want rationeel weet je: ik ben goed bezig. En toch… dat knagende gevoel blijft. Was dit wel de goede keuze? En daar komen de gedachtes: dit past niet bij me, dit ben ik gewoon niet, even een chipje kan toch wel, je moet ook niet te streng zijn… etc.

Dit is geen twijfel, dit is afkicken 🧠

Wat veel mensen niet weten, is dat deze onrust vaak pas na drie à vier weken opkomt. En ja, als je op 1 januari begon, dan zit je nu waarschijnlijk precies in die fase waarin je brein zich gedraagt alsof je hem iets onmenselijks aandoet. Dramatisch gefluister in je hoofd: “één wijntje kan toch… het is praktisch zelfzorg? Wat gebeurt hier nu?

Nou, in de eerste weken draag je nog op motivatie, focus en het gevoel van een frisse start. Pas daarna merkt je brein echt dat oude patronen zijn weggevallen. Het beloningssysteem waar je lichaam aan gewend was, krijgt minder prikkels en gaat signaleren dat er iets mist. Niet omdat je iets nodig hebt, maar omdat je systeem zich opnieuw moet afstemmen. Dit is geen zwakte en geen twijfel aan je keuze. Je bent aan het ontleren, en dat voelt rommelig, onrustig en soms zelfs als verlangen naar iets wat je rationeel allang achter je hebt gelaten.

Dopamine liegt (maar klinkt wel overtuigend) 🎢

Dopamine gaat niet over geluk, maar over willen. Over zoeken en hunkeren. Het wordt extra actief bij schaarste, spanning en ‘net niet’. Denk aan stoppen met wijn of snacks: in de eerste weken gaat het prima, en juist daarna kan die trek ineens keihard opkomen. Niet omdat je lichaam nu méér nodig heeft, maar omdat het brein de vaste beloning mist en die terug probeert te halen. Hetzelfde zie je op werk. Stop je met ’s avonds mailen of constant schakelen tussen taken, dan voelt het na een tijdje alsof je achterloopt of iets mist, terwijl er feitelijk niets aan de hand is. Zelfde geldt trouwens voor telefoon wegleggen of stoppen met social media apps 😜 

Je brein haat leegte en vult die creatief in met onrust en verhalen. Vooral idealiserend, hoe goed je je toen voelde. Je lichaam doet dus mee, omdat je brein het oude patroon alvast ‘aan’ zet. Je brein herkent het script, je beloningssysteem gaat op zoek naar die bekende "kick" en je zenuwstelsel schiet in actie. Daarom voel je daadwerkelijk ook spanning, onrust of trek, alsof je het bijna weer gaat doen. Alsof je het nodig hebt. Dat betekent niet dat dit dan ook weer moet gaan doen. Het betekent dat je systeem nog aan het bijstellen is.

Laat je je leiden door gevoel… of door leiderschap 🎯?

Onrust is echt, maar het is geen kompas. Gevoel roept urgentie, geen waarheid. Rouw en ontwennen betekenen niet dat je fout zit, ze laten zien dat je iets ouds aan het loslaten bent. Dat maakt dit ongemakkelijk, maar ook logisch. Dus deze onrust, laat juist zien dat je precies bent waar je moet zijn. Laat dat onrustige, angstige of hunkerende gevoel er gewoon “zijn”. Zelfs als het voelt als fixatie of een hoofd dat maar blijft doordraaien. Dat is geen signaal om toe te geven, maar een uitnodiging om bewust te kiezen. Jij bepaalt je gedrag op basis van je waarden, niet op basis van korte termijn verlichting. Geef je wél toe, dan leert je brein dat het oude patroon nog steeds werkt en ben je weer terug bij af. 

Volwassen leiderschap is niet doen waar je zin in hebt. Zeker nu je weet dat het slechts dopamine is die een nieuwe weg het vinden is. Jij beslist nog altijd zelf of je richting je waarden en doelen handelt, of naar die korte termijn hunkering of onrust. 

Opdracht

Pak pen en papier. 5 minuten reset: van dopamine-hunkering naar bewuste keuze 💥

Stap 1 — Benoem
Waar ben ik nu van aan het afkicken?
(gedrag, persoon, gewoonte)

Stap 2 — Eerlijk
Wat gaf dit mij op korte termijn?
(ontspanning, spanning, afleiding, bevestiging)

Stap 3 — Onder de motorkap
Wat zit eronder?
(wat vul ik op of vermijd ik?)

Stap 4 — Kies je identiteit
Wie wil ik zijn in dit moment?
(korte termijn ik of waarden-ik)

📣 Sluit af en zeg hardop:
“Dit gevoel is tijdelijk. Mijn keuze is leidend.”

 Dat is jezelf serieus nemen. Dat is niet laten terugduwen door onrust. Dat is leiderschap. En dat is dus een dikke YAY voor wie je aan het worden bent ✨

 YAY it’s Tuesday! 🚀

Meer van dit? Volg mij op Instagram | Linked-in of neem een kijkje op de website.