Deze newsletter is er om jou, en de mensen om je heen: in je bedrijf of thuis, eraan te herinneren dat JIJzelf verantwoordelijk bent voor die YAY!

Iedere week breng ik jou een stukje van mij, om jou dichterbij jouw YAY te brengen.

🚀 Je hebt al 6 keer “nu ga ik echt starten” gezegd over die side hustle en toch is er nul tractie. 

🍟 Je hebt een voedingsschema, sportkleren en een abonnement, en alsnog eindig je op vrijdag in een chips relatie. 

🚧 Je neemt je voor om eindelijk je grenzen aan te geven op werk en zegt weer: “is goed, ik pak ’m wel even.” 

🗣️ Je wilt je uitspreken in groepen, in het MT, in die ene meeting, en je mond blijft dicht terwijl je hoofd een TED Talk afspeelt. 

📱 Je wil je administratie op orde, eerder naar bed, minder scrollen, meer rust… en toch.

En dan komt dat zinnetje: “Maar ik doe zó mijn best.” Alleen: het lukt niet. En dat voelt als falen. Laten we dat even professioneel uit elkaar trekken. Met oerbrein, psychologie, én een dosis YAY!

Waarom je brein “opgeven” zo logisch vindt

Als jij iets probeert en het lukt niet, of niet snel genoeg, dan doet je systeem precies wat het moet doen: veiligheid zoeken. Je brein zoekt veiligheid, geen groei. Groei is onbekend. Onbekend voelt als risico. En risico vertaalt je oerbrein naar: afgaan, afwijzing, pijn. Daarom voelt elke mislukte poging al snel als bewijs dat die onbekende weg niet voor jou is. Niet als data, maar als identiteit: “Ik kan het niet.” “Zie je wel.” En precies dáár haken mensen af, omdat stoppen direct rust geeft: je brein haalt opgelucht adem—missie ‘veiligheid’ geslaagd, dus verandering gecanceld. 

Je beloningssysteem werkt ook niet mee. Nieuw gedrag geeft pas later winst, terwijl je brein nú iets wil voelen. Dus als resultaat uitblijft, ga je onderhandelen met jezelf: morgen weer, eerst even scrollen, eerst even rust. En kijk, dat werkt. Je voelt opluchting. Die opluchting is je beloning. Zo leert je brein: stoppen voelt fijn. En voor je het weet train je jezelf niet in doorzetten, maar in afhaken.

Kortom: opgeven is niet lui. Het is neurologisch efficiënt. Alleen jij bent geen dier dat alleen op efficiëntie leeft. Jij hebt de keuze om eigenaarschap te nemen.

Het idee dat vs. werkelijkheid

De simpele vraag is: doe je echt je best, of voelt het vooral zo? Faal je echt, of lijkt het zo? Bij “mijn best doen” tellen we vaak ook nadenken, plannen, praten en informatie verzamelen mee. Betrokken? Ja. Uitvoering? Nog niet. Dus: wat heb je concreet anders gedaan dan normaal? Druk is niet hetzelfde als effectief, intentie is niet hetzelfde als uitvoering, en één moeilijke dag is niet hetzelfde als een mislukking. En dat ‘falen’: soms meet je verkeerd (perfect in plaats van progressie), verwacht je een jaarresultaat in drie weken, vergelijk je jou backstage met iemands highlight reel, of doe je van alles zonder helder doel. Dat voelt als falen, maar het is vaak ruis op je meetlat. En soms faal je wél—dan is het niet “ik ben mislukt”, dan is het simpel: de aanpak werkt nog niet. Punt. Slachtoffer roept: “Zie je wel.” Winnaar zegt: “Mooi. Wat is stap 1?”

Van gevoel naar feiten

1) Wat is je doel, écht? Niet “gezond worden” of “meer grenzen.” Maak het meetbaar: drie keer per week trainen op maandag, woensdag en vrijdag om 07:00. In elke meeting één keer je punt inbrengen. Bij extra werk eerst bedenktijd vragen.

2) Zie je je plan terug in je agenda? Als het niet in je agenda staat, is het een wens. En wensen zijn gratis. Daarom blijven ze zo populair :P 

3) Wat doet je omgeving, en wat stuur jij bij?

• Voor side hustle kan dat zijn: een vaste werkplek, één vaste contentdag, notificaties uit, en iemand die checkt of je het doet. 

• Voor grenzen: een paar zinnen oefenen, steun organiseren, en als de cultuur structureel over je heen walst ook durven kijken naar een andere werkgever. 

• Voor spreken in groepen: techniek leren, klein beginnen, herhaling bouwen, en een rol pakken waarmee je automatisch spreektijd creëert.

4) Is je doel realistisch voor de fase waarin je zit? Realistisch betekent niet makkelijk. Realistisch betekent haalbaar met de inzet die je nu echt levert. Als je twee uur slaap hebt, vijf brandjes op werk en nul systeem, dan is “killerbody in acht weken” vooral marketing.

5) Wil je dit echt? Of wil je vooral het plaatje? Soms wil je het resultaat, maar niet de prijs. Dat is oké. Noem het alleen eerlijk, dan stop je met jezelf afbranden.

De opdracht

Hoor jij jezelf, of iemand in je omgeving, zeggen: “Ik doe zo mijn best maar het lukt niet”? Zet het om naar feiten. Beantwoord deze vijf vragen.

1. Wat is mijn doel in één meetbare zin? Schrijf wat je wil, wanneer, hoe vaak, en wanneer je weet dat het gelukt is.

2. Welke drie concrete acties heb ik de afgelopen 14 dagen gedaan? Alleen gedrag. Geen intenties.

3. Welke actie voelde als mijn best doen, maar was eigenlijk comfort of uitstel?

4. Welke omgevingsfactor maakt dit nu moeilijk, en wat stuur ik deze week bij?

5. Wat is mijn volgende kleine stap, vandaag, en op welk exact tijdstip?

 En dan: ga door. Niet omdat het leuk is. Maar omdat je zegt dat je het wil.

Als je echt iets wil bereiken, stop dan met jezelf beoordelen op gevoel en start met sturen op feiten. Helder doel. Acties. Consequent reflecteren. Bijsturen. Herhalen. Succes is geen geluk. Succes is het resultaat van acties, en dus: niet opgeven. YAY it’s Tuesday! 🚀

Meer van dit? Volg mij op Instagram | Linked-in of neem een kijkje op de website.