YAY | Newsletter #44

YAY it's YOU!

Deze newsletter is er om jou, en de mensen om je heen: in je bedrijf of thuis, eraan te herinneren dat JIJzelf verantwoordelijk bent voor die YAY!
Iedere week breng ik jou een stukje van mij, om jou dichterbij jouw YAY te brengen.

👖 “Oh, ik trek die broek niet aan, straks val ik teveel op.”
🏠 “Oh, ik zeg maar niet dat ik in Geleen woon, straks denken ze iets van me.”
🎮 “Oh, ik vertel maar niet dat ik Pokémon-kaarten verzamel — dat is vast raar.”
📚 “Oh, ik zeg maar niet dat ik liever lees dan borrel — anders vinden ze me saai.”
😬 “Oh, ik laat niet zien dat ik zenuwachtig ben — straks denken ze dat ik zwak ben.”

Herkenbaar? Zowel op werk als privé laten we vaak maar een gefilterde versie van onszelf zien. We houden iets in, passen ons aan, praten mee met de meerderheid.
Niet omdat we dat wíllen — maar omdat we onbewust bang zijn om er niet bij te horen.

 

🧠 Waarom doen we dit?

Dat zit diep in ons oerbrein geworteld. Eeuwenlang was erbij horen letterlijk van levensbelang: buiten de groep betekende gevaar, afwijzing, overleven op eigen houtje. Die oerangst vertaalt zich nu subtiel naar: wat zullen ze van me denken?
En dat beïnvloedt onze keuzes — van wat we dragen tot wat we delen in een teammeeting. Daarbovenop speelt onze moderne valkuil: sociale vergelijking.
Op Instagram, op werk, in vergaderingen — we meten onszelf continu aan anderen. En zolang we bezig zijn met “passen in”, vergeten we waarin we uniek zijn.

 

⚡️ YAY it’s YOU!

Jij bent al onderscheidend. Thank God dat we allemaal uniek zijn, anders werd het een saaie bedoeling. Juist doordat jij anders bent, maak jij het verschil — in je team, je werk en de wereld om je heen. ‘Normaal’ is vaak gewoon wat maatschappelijk wenselijk is; de stam waarin iedereen zich veilig voelt en die het liefst alles zo wil houden. Echter, 'normaal' is eigenlijk niet meer dan een verzameling verhalen — een mening over wat hoort en wat niet. Natuurlijk,  goed en fout bestaan echt wel als het om misdaad of moord gaat, maar de rest? Meestal gewoon vijftig tinten grijs — met wat meningen, overtuigingen en een snufje drama. De vraag is: durf jij je echte jezelf te zien & zijn? Kracht zit niet in wat de massa verwacht, maar in wat jij durft te laten zien. Er komt meer impact van iemand die in een zaal vol advocaten zegt dat hij van cosplay houdt, dan van degene die zwijgt. Niet omdat cosplay beter is, maar omdat die persoon zichzelf durft te zijn.

Door je aan te passen, maak je jezelf kleiner. Niet de ander doet dat — jij doet dat zelf.

Leiderschap begint met zelfkennis en zelfexpressie.
Als jij niet weet wie je bent, hoe moet de rest dat dan weten?

Authentiek zijn betekent niet dat je iedereen hoeft te shockeren met je mening of smaak. Je hoeft geen confetti van je persoonlijkheid te maken om op te vallen. Echte authenticiteit gaat over echtheid zonder lawaai: jezelf zijn met lef én rust, zonder masker, zonder theater.

 

📉 Wat het je kost – en wat je misloopt als je jezelf verstopt.

Wetenschappelijk onderzoek laat zien dat mensen die voortdurend “maskers” dragen meer stress ervaren, minder bevlogenheid voelen en een lager gevoel van zingeving rapporteren. Een studie van Harvard toonde zelfs aan dat werknemers die zich niet authentiek voelen meer kans hebben op burn-out en verminderde prestaties. Kortom: het kost energie om iemand te spelen die je niet bent. 

Wanneer je wél eerlijk bent over wie je bent, groeit je zelfvertrouwen, ontstaat er oprechte verbinding en straal je rust én kracht uit. Of je nu links of rechts bent, introvert of extravert, dol op glitter of juist op zwart: het maakt niet uit. Er is geen goed of fout. Een vuilnisman is niet minder waardevol dan een CEO. Een roze pak is niet beter dan een blauw overhemd. De stille collega die liever luistert dan praat, is niet minder waardevol dan degene die elke meeting domineert (andersom ook niet). Wat wél uitmaakt, is dat je durft te staan voor wie jij bent. Want als jij jezelf een l*lletje vindt, dan straal je dat ook uit — en dan krijg je precies wat je uitzendt.

 

💪 Opdracht:

Neem vanavond 5 minuten. Pak pen en papier.

1) Schrijf één ding op dat jij vaak verbergt of afzwakt. 

2) Hoe kun jij morgen dit stukje van jezelf kan laten zien — misschien zelfs vieren? Formuleer een actie.

3) Extra punten: Bespreek deze actie met iemand die dichtbij je staat en evalueer erna.

Eén kleine actie is genoeg: trek die opvallende broek aan, gooi je politieke mening eens in de groep, vertel dat rare feitje over jezelf of deel je gekke hobby — of dat je dus écht fan bent van countrymuziek, Star Wars of aquascaping 🪴. Voel wat er verandert — spannend, bevrijdend, misschien allebei. Ervaar wat er gebeurt als je 100% jezelf bent — zonder filter, zonder twijfel, gewoon: JIJ. 

En onthoud: het gaat niet om goed of fout — jij mag jezelf zijn. De lading, woorden of meningen van anderen zeggen niets over jou. Dat is van hun. Laat dat daar.

Leiderschap is jezelf laten zien: zichtbaar en eerlijk, ook als dat afwijkt van de norm. Het gaat om lef — durven af te wijken en dat verschil als kracht te gebruiken. Want dát maakt anderen wakker. 

En het mooiste? Authentiek leiderschap is aanstekelijk. Eén iemand die zichzelf echt laat zien, kan een hele zaal in beweging zetten — van mens, naar team, naar cultuur.

YAY it’s Tuesday! 🚀

Vorige week was ik te gast bij JINC, een stichting die jongeren helpt hun kansen op de arbeidsmarkt te vergroten. Angella (rechts) had mij uitgenodigd om samen leerlingen van 14 tot 16 jaar te helpen en inspireren met hun persoonlijke pitch. In het begin klonk het nog wat onzeker:“Ik ben niet zo sociaal.” “Ik kan dit niet.” “Ik verknál het toch.” Maar toen ik doorvroeg — over wat hen écht typeert en waarom ze later willen doen wat ze willen doen — gebeurde iets bijzonders.
Een meisje vertelde dat ze een “goede” juf wil worden. “Oké,” vroeg ik, “maar wat maakt jou dan een goede juf?” Ze zei: “Ik luister echt, neem de tijd en wil kinderen helpen te leren. Want als je één kind echt helpt, dan maak je verschil voor hun hele leven.” Bam. 💥 Dat was geen pitch meer, dat was puur. En dat gebeurde erna nog een paar keer: zodra ze vertelden vanuit hun echte ik, werd het vanzelf krachtig. Daar was geen opdracht, trucje of blaadje voor nodig — alleen authenticiteit. Persoonlijk vind ik het fijne aan ouder worden, dat erbij horen steeds minder boeiend wordt. Zo zat ik vrijdag nog aan tafel met drie typische Zuidasmannen — zeven vinkjes, biertje in de hand. Ze probeerden me wat te prikken als “die hippe tuttebel die shopt”. Ik glimlachte: “Klopt helemaal. Als er een feestje is, verheug ik me minstens zo hard op m’n outfit als op het feest zelf”. Stilte. 😏 Even later hinten ze het restaurant waar ik die avond heen ging “typisch”. Ik knikte: “Precies. Hippe meid, hippe outfit, hip restaurant.” Ze keken elkaar aan en namen nog maar een slok van hun biertje. 🍸 Afwijken is soms niet eens een statement. Het is gewoon jezelf zijn — en dat blijkt voor sommigen al uitdagend genoeg. 😉 #yayitstuesday

Meer van dit? Volg mij op Instagram | Linked-in of neem een kijkje op de website.