- YAY! Newsletter
- Posts
- YAY | Newsletter #39
YAY | Newsletter #39
Superman spelen? Daarom doet de ander niks 🦸♂️🦸♀️
Iedere week breng ik jou een stukje van mij, om jou dichterbij jouw YAY te brengen.

Herken je dit?
Een medewerker die om 17:05 zijn laptop dichtklapt en jou vrolijk met de rest van het werk laat zitten. 💻
Een collega die altijd nét te laat aanlevert, waardoor jij ’s nachts nog moet beuken om die presentatie op tijd klaar te hebben. 😵💫
Een teamlid dat bij ieder probleem zegt: “ja, maar dat ligt buiten mijn rol.” 🙄
Een vriend die nooit een rondje geeft. 🍻
Een zoon of dochter die sinds ze uit huis zijn, amper belt. 📱
Een partner die nooit initiatief neemt. 🛋️
En wat doen wij? Klagen. Over die ander. Over hoe irritant, gemakzuchtig of egoïstisch ze zijn. En ondertussen trek jij waarschijnlijk je superman (of -woman) cape aan: je redt, je lost op, je houdt het gezellig en je regelt alles. En ja, dat is irritant… al die mensen die nooit iets doen. Alsof jij de enige bent die een werkend stel armen en benen (en hersenen) heeft gekregen. Uiteindelijk draait hier om het missen van verantwoordelijkheid en initiatief in relaties. En dat ligt niet alleen bij de ander.
Wisselwerking
Omgeving reageert op jou en visa versa:
Jij organiseert áltijd het weekendje weg met vrienden, regelt hotel, eten, uitjes… en de rest leunt relaxed achterover alsof het vanzelfsprekend is. 🧳
Thuis blijf jij de ouder die nog steeds de boterhammen smeert voor kinderen van zestien – pubers die zelf prima een tosti kunnen maken, maar het wel héél comfortabel vinden als jij het nog doet. 🥪
In je team neem jij altijd dat lastige klantgesprek op je, terwijl de rest zwijgt en denkt: “mooi dat hij/zij dit oplost.” 📞
Als directeur ben jij degene die elk plan moet aftekenen en verbeteren, waardoor medewerkers stoppen met zelf nadenken en initiatief nemen. 📝
Met jouw houding vorm je dus het gedrag van de ander. Als jij de verantwoordelijkheid steeds pakt, waarom zou de ander dan initiatief nemen?
Je maakt jezelf belangrijk. 👑
Waarom doen we dit? We vertellen onszelf: omdat we het beste willen voor onze omgeving. Jammer, hoe mooi dit ook klinkt. Jij doet dit niet (alleen) voor die ander. Je doet dit voor jezelf:
Omdat jij alles oplost, krijg jij status.
Omdat jij harder werkt, maak jij jezelf belangrijk.
Omdat jij thuis álles regelt, lijkt het alsof ze je niet kunnen missen.
Dat voelt lekker hè? Je ego glimt. Echter klaag je óók dat niemand initiatief neemt. Dat je team niet betrokken is. Dat je partner passief is. Reality check: jij hebt dit zelf mede gecreëerd én houdt het zelf in stand.
Vertrouw je de ander?
Het feit dat jij altijd alles pakt, zegt misschien ook dat je de ander eigenlijk niet écht de taak toevertrouwt. Wat zegt dat over je team, je medewerker en eigenlijk – iedere relatie? Om échte verandering te krijgen moet je de ander zich soms letterlijk "laten stoten". Dat betekent dat je bereid moet zijn dingen in de soep te laten lopen:
Die klant misschien verliezen omdat je medewerker zelf het gesprek moet voeren. 💼
Je collega laten haperen tijdens een presentatie omdat jij niet inspringt om het glad te strijken. 🎤
Je vriendin even niet horen omdat jij niet de eerste bent die appt. 💬
Je partner niet corrigeren, ook al gaat de was dan een keer roze de kast in. 🧺
De kinderen zelf hun schooltas inpakken, ook al vergeten ze de helft en komen ze in de problemen. 🎒
Klinkt pijnlijk? Klopt. Loslaten voelt ongemakkelijk, maar het is de enige manier om ruimte te geven zodat de ander verantwoordelijkheid kán nemen. En dat is geen hardheid, maar juist een daad van liefde en respect voor de relatie: je legt de verantwoordelijkheid daar waar die hoort. Dat vraagt moed, want je kan je niet meer verstoppen achter altijd redden en oplossen. Heb je genoeg vertrouwen in de relatie om dit te laten gebeuren? Zo niet, dan heb je je antwoord. Zo wel, laat het gebeuren en kijk of de ander zijn of haar rol pakt – hoe dan ook, daarin ligt jouw antwoord.
Dus: blijf je de superman die alles draagt en ondertussen klaagt, of toon je echt vertrouwen en geef je de ander de kans zijn of haar rol te pakken?
Opdracht
Pak pen en papier.
Schrijf 1 relatie op waarover jij het meest klaagt. 😤
Noteer concreet: wat is jouw aandeel hierin? Waar vul jij steeds het gat? 🕳️
Kies één klein ding dat je deze week niet meer gaat doen. Niet overnemen, niet corrigeren, niet oplossen. ❌
Observeer wat er gebeurt. 👀
Durf jij die ruimte te laten bestaan?
👉 Dit is je kans om relaties te laten groeien. 🌱 Want zolang jij alles blijft dragen, houd je ze klein. Laat bewust los en creëer ruimt. Jouw keuze: blijf de superman met alle lasten, of kies voor een relatie waarin verantwoordelijkheid en initiatief écht gedeeld worden? YAY it’s Tuesday! 🚀

Paar weken geleden ging ik eindelijk mijn bucketlist afvinken: met mijn broer skydiven. Uit het vliegtuig. Volledig loslaten. Geen controle meer, geen zekerheid. Alleen vertrouwen. Naar een man die ik nog nooit eerder gezien had. De mensen die mij kennen, weten dat ik graag controle houdt, graag initiatief neem en zaken regel. Echter was dit moment voor mij totaal niet lastig, niet oncomfortabel, geen buikpijn: adrenaline gierde door mijn lichaam vanaf het moment dat ik opstond die dag tot aan nog wat uren na de landing 😉 Heerlijk controle volledig overdragen aan iemand anders. Toch wel raar, want ik ben graag in controle… over de jaren, heb ik wel beter geleerd los te laten. Vriendschappen waar je (in je gevoel) als enige aantrekt, durven loslaten. Gevolg: sommigen vriendschappen bleven, en anderen verwaterden. Ik denk dat ik, persoonlijk, het gewoon ook LEUK vind om dingen te regelen, initiatief te nemen en op te lossen: dat geeft mij energie. En dus ook mijn ego 😛? Betreft die vriendschappen, kostte mij dat op een gegeven moment energie. Dan ga je over naar klagen en heb je een keuze te maken. Daar zit volgens mij de crux; ik zie het namelijk ook bij de ondernemers waar ik mee werk: uiteindelijk is het wel jouw leven en jouw bedrijf. Daarin heb jij ook uiteindelijk de verantwoordelijkheid te dragen. Daarin kun je jezelf verliezen en dan ontneem je anderen, maar ook jezelf - de ruimte om te groeien. Daarom deze nieuwsbrief om te reflecteren: ben je onnodig superman het spelen, op werk of privé, of mag je de cape eens aan iemand anders geven? Kijk wat gebeurt. Uiteindelijk ben ik hierboven op mijn “pootjes” terecht gekomen, maar zoals alles in het leven: weet je het toch nooit helemaal zeker. Dus laat je eens verrassen en geef je “cape” aan de ander. 🦸♂️🦸♀️ #yayitstuesday