De maandag staat voor de start van je week en mijn missie is om deze KRACHTIG te starten. Deze newsletter is er om jou, en de mensen om je heen: in je bedrijf of thuis, eraan te herinneren dat JIJzelf verantwoordelijk bent voor die YAY!

Iedere week breng ik jou een stukje van mij, om jou dichterbij jouw YAY te brengen.

😬 Straks zijn ze boos. Of lopen ze weg. Of melden zich ziek.

Je voelt dat er iets moet veranderen in je organisatie. Maar zodra je het hardop zegt, gaan de alarmbellen af:

• “Daar gaan ze iets van vinden.”

• “Wat als hij afhaakt?”

• “Dan verlies ik m’n beste kracht…”

En dus wacht je. Je draait nog een rondje. Maakt het plan net iets milder. Past het voorstel aan. Overlegt. Luistert. Past nog wat aan. Zoveel, dat je uiteindelijk niets meer verandert. En dus blijft alles precies zoals het is.

Herkenbaar? En dit zie je niet alleen op werk. In de vriendengroep hou je je mond over die ene afspraak die altijd eenrichtingsverkeer lijkt. In de sportclub stel je dat nieuwe idee maar niet voor, want “zo doen we het hier al jaren”.
In de familie slik je die grens weer in, want anders “krijgen we weer gedoe”.

Het mechanisme is overal hetzelfde: liever harmonie dan confrontatie.
Maar wat kost dat je?

Waarom we bang zijn voor weerstand 👻 

Weerstand voelt als gevaar. Evolutionair gezien klopt dat: in een groep horen betekende vroeger overleven. Dus ons brein kiest automatisch voor harmonie en vermijding van conflict. Als leider heb je datzelfde oerbrein... Je denkt rationeel te beslissen, maar ook jouw systeem slaat alarm bij weerstand. Je lichaam reageert met stress, twijfel en het gevoel dat je iets verkeerds doet als je confronteert.

Dit speelt niet alleen op de werkvloer. Ook in de vriendengroep, sportclub of familie slikken we vaak onze mening in om de sfeer niet te verpesten. Liever harmonie dan gedoe — want je brein roept: 'Blijf erbij horen, anders lig je eruit!''

Wat het ons kost als we buigen voor weerstand ❌ 

Deze angst lijkt iets kleins... maar deze saboteur kost je bewust (of onbewust) veel; van jezelf, je team en uiteindelijk je organisatie (resultaat), namelijk: 

• Besluiten worden uitgesteld of verwaterd (want: "laten we het nog eens bespreken").

• Slechte prestaties worden getolereerd (want: "hij doet z'n best").

• De meest aanwezige mening bepaalt de koers (a.k.a. de luidste in de groep wint).

• Groei stokt omdat verandering vermeden wordt (zoals die keer dat de nieuwe strategie op mysterieuze wijze 'geparkeerd' werd).

• Je verliest je beste mensen, omdat je de slechtste geen pijn wilt doen (ironisch, toch?)

Het gevolg? Energie lekt weg, richting verdwijnt, en de cultuur verandert langzaam in stroop. Medewerkers voelen het feilloos aan: “Er wordt hier wel gepraat, maar niemand pakt door.” Je houdt dan misschien iedereen te vriend op de korte termijn, maar je offert er de lange termijn voor op. En daarmee ook je geloofwaardigheid als leider. Of, zoals je team het denkt maar niet zegt: "Leuk plan... gaat toch weer in de la."

Vroeger was men bang voor de baas — nu zijn bazen bang voor het team 🤓 

Herinner je je de tijd van de baas? Die met een houten bureau, een sigaar en een oordeel. Niemand die durfde tegenspreken. Want de macht lag daar. Onveilig, ja. Maar wél duidelijk. Nu is het vaak omgekeerd. In een krappe arbeidsmarkt met hoge verloopcijfers zijn organisaties bang geworden voor hun mensen. Één ontevreden medewerker kan leiden tot een negatieve review, een burn-outmelding, of het vertrek van een cruciale kracht. En dus lopen we op eieren. 🥚 

Kijk, de intentie is goed: meer menselijkheid, meer dialoog. Helaas is de balans vaak doorgeslagen. Het leiderschap is verwaterd. Er wordt teveel gevraagd, te weinig gekozen. En daar wordt niemand beter van. Mensen (medewerkers), hunkeren juist naar richting en leiderschap. Naar helderheid. Naar leiders die keuzes durven maken — ook als die niet populair zijn. 

Leiderschap is geen solo-actie

Leiderschap gaat niet over aardig gevonden worden. Het gaat over verantwoordelijkheid nemen. 🫵 Niet op eigen houtje, maar samen. Dus als jij denkt: "Ik wil geen gedoe veroorzaken / geen weerstand oproepen"…, of je nu leiding geeft of onderdeel bent van een team, draai hem dan eens om:

Waarom zijn er überhaupt mensen in je organisatie die structureel weerstand bieden tegen koers, visie of verbetering?

Want als niemand stevig staat — geen leider, geen teamlid — dan ontstaat geen beweging, alleen verwarring. ⁉️ Zacht blijven in taal en vaag in besluiten is geen vriendelijkheid. Het is uitstel van leiderschap. En eerlijk? Dat voelen mensen. Ze respecteren je minder. Ze vertrouwen je minder. Want jij durft de storm niet te trotseren… en dat is niet het effect waar je voor ging toch? 

🎯 Opdracht: Teken jouw storm

🌀 Neem 10 minuten. Pak pen en papier.
Teken de storm die jij ontwijkt: het ongemak dat je liever niet oproept.

👀 Waar in jouw leven (werk, familie, vrienden, vereniging) blijf jij op je handen zitten?
💬 Wat zou je eigenlijk willen zeggen of doen?
🤐 Wat hou je nu in?
📉 Wat kost dit je? Voor jou én de groep?
🚀 Wat zou er mogelijk zijn als je het wel doet?

❗ En of je nu de leiding hebt of niet:
Als jij wacht tot iemand anders gaat staan… wie wacht er dan op jou?

💥 Dus: waar wacht je nog op?
Geef richting. Durf keuzes te maken.
En start het échte gesprek binnen je team of organisatie.

Niet morgen. Vandaag.

YAY it’s Monday! 🚀

Meer van dit? Volg mij op Instagram | Linked-in of neem een kijkje op de website.