- YAY! Newsletter
- Posts
- YAY it's Monday! Newsletter #33
YAY it's Monday! Newsletter #33
Geroddel is ook gedrag. En dus: jouw keuze.
De maandag staat voor de start van je week en mijn missie is om deze KRACHTIG te starten. Deze newsletter is er om jou, en de mensen om je heen: in je bedrijf of thuis, eraan te herinneren dat JIJzelf verantwoordelijk bent voor die YAY!
Iedere week breng ik jou een stukje van mij, om jou dichterbij jouw YAY te brengen.

Roddelen... 🐍
We doen het allemaal (maar niemand wil het toegeven).
“Heb je het al gehoord?”
“Wist je dat zij…?”
“Nou, ik vind daar wel wat van hoor.”
📺 In het nieuws: De CEO van Astronomer werd op kiss-cam betrapt met zijn HR-chef — en niet met zijn partner. Wereldwijd viraal, direct ontslag.
📱 Op Instagram: drama in de comments.
☕ Bij het koffiezetapparaat: “ik zeg het alleen tegen jou hoor, maar…”
Geroddel is overal. En hoewel niemand het graag toegeeft, luisteren we graag mee. Sterker nog: ons brein smult ervan. Naast dat het ons brein triggert, is roddelen óók afleiding. Het houdt je weg van je doelen en versnippert je focus. Het is niet eerlijk, niet direct en niet krachtig. Je praat over iemand in plaats van met iemand — en dat is per definitie zwak gedrag. Maar waarom trekt het dan toch zo?
🧠 Waarom je brein dol is op drama
Negatief nieuws triggert je oerinstinct. Vanuit de evolutie moest je gevaar herkennen om te overleven. Dus:
Slecht nieuws? = Alertheid = Bescherming
Goed nieuws? = Veilig = Geen prioriteit
Daarom word je eerder geraakt door “CEO betrapt op ontrouw” dan door “Team redt hond uit kanaal”. Positief nieuws is fijn, maar je brein registreert het amper. Het voelt niet urgent. En social media weet dat. De algoritmes pushen waar jij op klikt. Dus scroll je door drama en relletjes? Dan wordt jouw wereldbeeld langzaam een doemfilter.
En dan is er nog het effect op je zelfbeeld. Volgens de social comparison theory vergelijken we onszelf constant met anderen om te bepalen hoe we het doen. Als iemand anders struikelt, voelt dat als een opsteker voor onszelf. Daarom zijn roddelbladen, reality-tv en juicekanalen zo aantrekkelijk: ze bieden een snelle boost voor je ego — verpakt als vermaak. Ben eens eerlijk: als je écht krachtig bent, hoef je je niet beter te voelen omdat een ander onderuitgaat. Dan kijk je naar jezelf — en vraag je: wat projecteer ik hier eigenlijk?
Van koffiepraat tot gifbeker ☕️
Op kantoor werkt het niet anders. Die collega die “echt niet goed bezig is”? Of die manager “waar je niks aan hebt”? Voor je het weet zit je in een patroon van fluisterend gefrustreerd zijn. Hoe vaak heb jij meegedaan? Niet per se om iemand bewust af te vallen, maar onder het mom van “je frustratie kwijt te kunnen”. Om even te ontladen. Of gewoon om ‘erbij te horen’. Maar ondertussen word je zelf degene die uit verbinding raakt — met je team, je doel en je eigen waarden. Dat fluisteren klinkt misschien onschuldig, maar het haalt je stiekem onderuit.
➡️ Wat kost het je?
Energie en focus ⚡️ Volgens een onderzoek zorgt negatieve communicatie zoals roddelen voor een daling van 30% in productiviteit.
Vertrouwen binnen het team 🤝 De wetenschap laat zien, dat teams met weinig vertrouwen 40% lagere klanttevredenheid en 50% lagere winstgevendheid laten zien.
Tijd (veel tijd) ⏳️ Wist je dat werknemers gemiddeld 2,5 uur per week verliezen aan negatieve gesprekken of drama.
Een veilig klimaat om fouten te maken en te groeien ❌ Psychologische veiligheid daalt door geroddel, omdat mensen zich niet veilig voelen om zich uit te spreken. En dat belemmert innovatie en creativiteit.
➡️ En wat levert het op?
Heel soms: opluchting, verbondenheid (“wij tegen die ander”). Maar let op: dat is schijnverbinding. Want zodra jij je omdraait, ben jij misschien de volgende. Roddelen creëert slachtofferschap en drama. Je verliest koers, energie en integriteit. Leiderschap draait juist om eigenaarschap en helderheid. En ja, ook meedoen aan roddelenl — of zwijgend meeluisteren — is een keuze. Alles is een keuze. Ook hoe jij bijdraagt aan de cultuur om je heen. Dus de volgende keer als je zegt ‘druk druk druk’, kijk dan eens of je werkelijk geen tijd had — of gewoon liever over anderen praatte dan verantwoordelijkheid nam voor jezelf.
Hoe ga je ermee om? (En wat als je zelf meedoet?) 🔄
Roddelen is verleidelijk. Maar jij bent geen wandelende Story Magazine.
Dus:
Herken je eigen neiging:
Waarom wil ik dit delen?
Helpt dit iemand of lucht het alleen mij op?
Wees een interruptor:
“Zullen we het hem/haar zelf vragen?”
“Wat wil je ermee bereiken?”
Spreek vanuit kracht:
Stel grenzen aan meeluisteren (meeluisteren is ook meedoen — jij kiest wat je toelaat)
Kies voor ‘positief roddelen’: iemands successen delen, waardering verspreiden, iemand in een goed daglicht zetten als die er niet bij is. Dat brengt veel voordelen op de werkvloer en voor jezelf 🤩 maar dat is wellicht iets voor een nieuwe nieuwsbrief 😉
Opdracht 🪞
Denk terug aan een moment dat je roddelde of meeluisterde.
Wat voelde je daarna? Krachtiger, of juist kleiner?
Wat had je ook kunnen doen?
En dan de echte uitdaging:
Vandaag één keer positief roddelen.
Vertel iets moois over iemand die er niet bij is.
(Juist over die collega die jij stiekem irritant vindt. Want positief roddelen vraagt karakter — zeker als het schuurt. Dat is leiderschap in actie.)
Van werkvloer tot vriendengroep: wie ben jij als het gaat om wat je zegt wanneer iemand er niet bij is?
Zet je anderen in hun kracht — of niet?
Hoe jij praat over anderen, zegt alles over je leiderschap.
En dus: over jouw impact.
That’s where leadership starts. YAY, jij hebt invloed. Gebruik 'm.
YAY it’s Monday! 🚀

Hoe sta jij bij het koffie apparaat? Luister je mee, begin je met de laatste roddel of…. of doorbreek je dit patroon? Ik ga er niet omheen draaien: ook ik praat over anderen. Vroeger, in de corporate kantoortuin of zelfs al op school, deed ik vooral mee om erbij te horen. Als iedereen zeurt over die ene collega of docent, voelt het raar om níet mee te doen. Inmiddels is dat veranderd. Als ik iets van iemand vind, dan weet die persoon dat nu zelf ook. Niet altijd prettig — wel helder. Als iemand klaagt over een leidinggevende of situatie: en wat heb je er precies zelf aan gedaan? Weet deze persoon dat jij er zo overdenkt? Wat wil je hier nu mee zeggen/bereiken? Oef die vragen zijn een spiegel ipv zwijgen of meepraten. Oncomfortabel? Ja. Krachtig? Yup. Kijk, je hoeft iemands keuzes niet te begrijpen of leuk te vinden, maar dat betekent niet dat je het moet afkeuren (vaak om jezelf beter te voelen). Want wie bepaalt überhaupt wat goed of fout is? Ik kan uren keuvelen op de bank over de types in 'B&B Vol Liefde' oid. Heerlijk. Echter, ook dit zijn mensen van vlees en bloed. Een juice-comment is snel getypt, maar onderschat niet wat het met iemand doet — zeker als je zelf geen idee hebt van het hele verhaal. In mijn omgeving zitten mensen met bereik of bekendheid, en wat andere mensen soms typen is echt schokkend. Sowieso als ik soms comments lees, wow wat zijn veel mensen druk bezig met iets van anderen vinden… en dan heeft iedereen het zo “druk” 😛 Okay ik vind hier ook iets van. Met achter iemand rug of achter je scherm roddelen, vergeten we vaak het menselijke, projecteren onze eigen onzekerheid en verdoen tijd, heel veel tijd. Constructief je mening delen met als doel de ander of een situatie te helpen, prima: maar doe dat niet ongevraagd. Verder zou ik zeggen hou je aan de simpele vuistregel: zeg of typ niks over iemand wat je niet ook recht in zijn of haar gezicht zou zeggen. Of beter nog: behandel de ander zoals je zelf behandeld wilt worden. Dat klinkt simpel, maar vraagt ook leiderschap. En daar kun jij zelf voor kiezen. #yayitsmonday