De maandag staat voor de start van je week en mijn missie is om deze KRACHTIG te starten. Deze newsletter is er om jou, en de mensen om je heen: in je bedrijf of thuis, eraan te herinneren dat JIJzelf verantwoordelijk bent voor die YAY!

Iedere week breng ik jou een stukje van mij, om jou dichterbij jouw YAY te brengen.

De rush van “aan” staan. 🔛 

Ken je dat gevoel? 🏃 Je rent van meeting naar mailbox. Plant je agenda vol. Sportschool, afspraken, kinderen, targets. En 's avonds "ontspan" je met een glaasje wijn, Netflix en je telefoon in je hand. 📺️ 🍷 📱 🍿 

Niet omdat je zoóó graag die serie volgt, maar omdat stilstaan onprettig voelt. Je hoofd noemt het productief. Het geeft je het gevoel dat je regie hebt, dat je 'goed bezig' bent. Zeker omdat je tussentijds nog even slack of mail checkt.

Ondertussen duw je echter ongemerkt alles wat schuurt of kraakt, nog een stukje verder onder het tapijt. Je lichaam is moe, en je hart? Dat hoor je al een tijd niet meer. We zijn kampioen geworden in negeren wat we echt voelen, zolang we maar door kunnen…

Evolutie geeft je gelijk (maar je betaalt ervoor)

Vanuit je oerbrein is dit gedrag volkomen logisch. In de oertijd betekende stilzitten terwijl er prikkels op je afgevuurd worden: kans op gevaar. Alert zijn was overleven. Je moest ogen in je achterhoofd hebben, signalen razendsnel interpreteren en reageren op dreiging. Alleen zo overleefde je.

Vandaag de dag maken tijgers plaats voor notificaties, ringtones en FOMO. Elke ping en prikkel geeft ons brein een shot dopamine: blijf alert! En van dopamine, willen we altijd meer… dus gaan we door met nog meer prikkels zoeken. Datzelfde brein raakt overprikkeld en moe, want je zenuwstelsel blijft hangen in actie-modus. 🤯 Chronische stress verhoogt je cortisol, verstoort je slaap, onderdrukt je immuunsysteem en maakt je onrustig. Je lijf kent het verschil niet tussen tijger of to-do — het blijft vuren.

Emoties zonder ruimte zetten zich vast: in je lijf, je nek, je schouders, je buik, je adem, je lontje... Afleiding helpt even, maar kost je uiteindelijk energie, focus en verbinding (met jezelf èn je omgeving). 💔 

Afleiding is een keuze.

We denken vaak dat we geen keuze hebben. "Ik moet nu eenmaal door." Maar hoe vaak gebruik je die zin als excuus. Als je wéér een vrije avond volplant met verplichtingen. Als je tijdens het tandenpoetsen nog even je mail checkt. Als je je lijf negeert dat eigenlijk alleen maar wil liggen, huilen of ademen. Eerlijk? Druk zijn is vaak ook een vluchtroute.

Hoe voller je agenda, hoe minder ruimte om te voelen wat eronder zit. Verdriet, onzekerheid, twijfel? Nee hoor, liever een sportdoel, een werkmijlpaal of drie socials tegelijk open. Want zolang je maar presteert 🏆️ , hoef je even niet te luisteren naar die zeurende onrust vanbinnen. Prestatie geeft je een gevoel van controle en zo verbloem je die onrust - waar je geen controle over lijkt te hebben. En dat snap ik. Echt. Maar je houd je hiermee zelf voor de gek, je gebruikt prestatie op het ene vlak om de onrust/pijn op het andere vlak weg te drukken. Echter hou je dat niet vol en pak je hiermee niet de kern. Groei zit in durven vertragen. In aanwezig zijn. Is niet zweverig. Gewoon: even niks doen. Geen input. Geen output. Alleen maar jij, en alles wat zich aandient… durf jij het?

Waarom vertragen?

Wanneer we vertragen komt er ruimte, voor emoties en inzicht. Om je leven eens te bekijken vanuit helicopterview. In rust, zonder prikkels, schakel je van stress naar ontspanning, je adem zakt, je hartslag daalt. Je maakt serotonine aan, voelt rust en verbondenheid. Je hoofd denkt weer helder en je lijf kan herstellen. Minder ruis, meer regie.

Echter — en dat is belangrijk om te benoemen — als dit nieuw voor je is, voelt het waarschijnlijk allesbehalve fijn. Stilte kan confronterend zijn. Hierdoor komt er ruimte voor die weggedrukte emoties. Je voelt je misschien machteloos, ongeduldig, of zelfs paniekerig. PATS! Zonder camouflage, in vol ornaat komen emoties binnen binnen: zeer oncomfortabel, maar daar begint herstel. Daarbij moet je zenuwstelstel ook afkicken. Je brein is gewend aan snelheid en ruis. Zie het als van de snelweg af moeten, om ineens 30 te rijden door een stille woonwijk. Het voelt traag. 🐌 Onwennig. Maar precies daar begint het wennen. Geef jezelf de tijd. Vandaag ongemakkelijk? Morgen weer een dag.

Opdracht: durf te zijn.

Stilstaan is bewust even pauzeren: zonder podcast, zonder to-do’s. Gewoon even zijn. Dat voelt ongemakkelijk, zeker in het begin. Maar daar zit juist wat je lichaam je probeert te vertellen.

Vandaag een simpele uitdaging: zet een timer op 10 minuten en verder alles uit/offline. Geen telefoon, geen afleiding. Ga rustig zitten, of zelfs liggen. Alleen jij. Voel wat er is, fysiek, welke gedachtes komen langs. Probeer eens objectief te observeren. Je brein zal protesteren en je willen activeren. Merk het op — en blijf. En blijf zitten. Stel jezelf daarna drie vragen:

1. Wat voel ik nu echt?

2. Wat probeert mijn lijf me al een tijdje duidelijk te maken?

3. Wat is de eerstvolgende actie als ik verantwoordelijkheid neem?

Wie, ondanks discomfort, kan blijven zitten wint helderheid.

En daar begint leiderschap.

Besef: je bent geen slachtoffer van je omgeving, meldingen of drukte. Je maakt keuzes. Ook als je ze nu automatisch maakt. Het is tijd om die automatische piloot te onderbreken. Bewust. En met discomfort. En dat geeft je precies wat je zo hard probeert te bereiken door al dat rennen: rust, inzicht en richting.

YAY it’s Monday! 🚀

Meer van dit? Volg mij op Instagram | Linked-in of neem een kijkje op de website.