De maandag staat voor de start van je week en mijn missie is om deze KRACHTIG te starten. Deze newsletter is er om jou, en de mensen om je heen: in je bedrijf of thuis, eraan te herinneren dat JIJzelf verantwoordelijk bent voor die YAY!

Iedere week breng ik jou een stukje van mij, om jou dichterbij jouw YAY te brengen.

Hoe je ergens écht voor gáát.

Deze herken jij vast ook wel…

🏅 Topsporters die jarenlang om 05:30 uur opstaan om te trainen.

💍 Stellen die samen 40 jaar en drie crisissen verder nog steeds zeggen: “ja, ik kies voor jou.”

💻️ Collega’s die niet alleen de leuke projecten willen doen, maar ook op vrijdagavond dat rotbestand fixen.

📞 Vrienden die je nog bellen als je zelf te druk bent om aan ze te denken.

Dat is commitment.
Niet “ik kijk het even aan” of “ik zie wel hoe het loopt”.
Maar: ik kies dit. En ik blijf kiezen.

Alleen… waarom lijkt dat (soms) zo moeilijk?

Jouw brein houdt van korte termijn.

Ons brein is niet gebouwd op “volhouden”. Het is gebouwd op overleven en beloning – nú. Niet pas over drie maanden als je de marathon loopt. Niet pas over vijf jaar als je bedrijf eindelijk winst maakt. Evolutionair gezien gaf het zin: Snelle dopamine → snelle actie → grotere kans op overleving. Die sabeltandtijger was immers ook snel. 🐅 Commitment? Dat vraagt om vertraging van beloning.
Om: vandaag hardlopen als je geen zin hebt.
Om: toch dat moeilijke gesprek voeren.
Om: opkomen dagen voor iets waar je gisteren ‘ja’ tegen zei – ook al voelt het vandaag ‘meh’.

Voor die gezondheid, voor je carrière, voor die vriendschap. Dingen die je in het grote plaatje wèl belangrijk vindt. Je oerbrein ziet echter geen lange termijn – het wil nú veiligheid en is lui - het wil nú gemak, energie besparen totdat het levensbedreigend wordt.

Echter is er goed nieuws: jouw rationele brein kan verder kijken en kiezen voor wat er echt toe doet. 🧭

Invloed op commitment.

Onze (groot)ouders stonden op met de haan, poetsten dagelijks hun schoenen en bleven decennia bij dezelfde werkgever. Wij zuchten als onze app drie seconden laadtijd heeft. Commitment lijkt veranderd over de jaren: meer vrijheid en creativiteit, maar ook meer afleiding en minder doorzettingsvermogen.

Cultuur speelt ook mee. In Japan draait het om ganbaru (volhouden ondanks alles), in Nederland 'doorgaan' tot we 'even aan onszelf toe zijn', in Amerika krijg je applaus voor karakter dat standhoudt onder druk, en in Zweden heerst lagom: niet te veel, niet te weinig. Deze omgevingsfactoren beïnvloeden hoe we met commitment omgaan. Ook genetische aanleg – zoals een sterker frontaal hersengebied of dopaminegevoeligheid – kan meespelen in waarom het de een beter afgaat dan de ander. Echter is commitment is geen karaktertrek: iets wat je nu eenmaal wel of niet hebt. Het is gedrag. En gedrag kun je trainen. Daarvoor gaan? Dat is jouw persoonlijke keuze.

Discipline vs je "gevoel" 😩➡️✅

Discipline is niet streng zijn voor jezelf (zoals dat vaak in de volksmond het verhaal is). Het is doen wat je zei dat je zou doen, ook als je er totaal geen zin meer in hebt.  Het is de brug tussen een goed idee en een tastbaar resultaat. Zonder discipline blijft commitment een mooi plaatje op je Pinterest-bord. Manifesteren en mantra’s klinken leuk, maar ze brengen je nergens zonder actie. Bewuste, herhaalde acties wel.

En precies dát schuurt in onze cultuur. We zijn steeds meer ons gaan verstoppen in de sfeer van 'ons gevoel volgen'.  Zodra je vasthoudt aan een keuze, zelfs als het even niet leuk is, krijg je al snel het label 'star' of 'ongezellig'. 🙄😅 Denk aan die verjaardag waar jij de taart of alcohol overslaat: "Doe normaal joh, je moet ook genieten!". In de eerste plaats: Wat is normaal, wie bepaalt dat? En ten tweede: het nakomen van je eigen belofte is óók een vorm van genieten. Van zelfrespect. Welke optie voelt dan nu krachtiger? Bewust de alcohol overslaan en de dag erna je training oppakken om uiteindelijk die marathon te lopen of je volduwen met taart en/of alcohol, in de kreukels wakker worden en waarschijnlijk die training uitstellen? Precies.

🎯 Betekenis én besluit

Commitment gaat niet over "moeten", maar over kiezen voor wat ertoe doet. Wanneer ervaar je flow, trots, voldoening? Juist: als je iets volhoudt dat groter is dan gemak. Als je trouw blijft aan je waarden. Aan je relatie. Aan je missie. Aan jezelf. Je bent als mens in staat om dat luie oerbrein te verslaan, dus pak die optie.

Wil je ergens écht voor gáán? Dan is er maar één vraag: heb je al besloten? 

Niet “ik ga het proberen”.

Niet “ik wil het ooit”.

Maar: “ik doe dit. Punt.”

“A commitment is doing what you said you would do, long after the mood you said it in has left you.” – Darren Hardy

Dát is volwassen leiderschap. In je werk. In je relaties. In je sport. In je leven. 🧑‍💼💬🏃‍♂️❤️

✍️ Opdracht

Je commitment-spier kun je trainen, en dat hoeft niet meteen (mag wel) groots: opeens dagelijks hardlopen om je eerste marathon uit te lopen of vandaag je partner ten huwelijk te vragen. Die training kun je ook klein te beginnen. Geef je brein deze week de ervaring van een keuze maken voor de lange termijn, en je eraan houden.

1) Bedenk eerst een groter doel dat jij belangrijk vindt: bijvoorbeeld meer tijd en aandacht voor je gezin/partner, meer ritme in je dag of gezonder leven.

2) Koppel daar dan één mini-afspraak aan die je drie dagen volhoudt. Bijvoorbeeld: 20 minuten zonder afleiding spelen met je kind (of partner 😜) . Eén minuut koud afdouchen. Of 15 minuten wandelen na de lunch.

📌 Let bewust op dat stemmetje dat zegt: “Ach, vandaag even niet.”

Het is maar 3 dagen! En kies dan tóch. Voor wat jij al besloten had. Zo leer je je brein: mijn keuzes doen ertoe. En niets geeft meer voldoening dan dit:
Je eigen woord kunnen vertrouwen.

Maak het klein. Maak het haalbaar. Maak het af. ✅

En als je over een week denkt: “Dat stelde niks voor” —
dan weet je: je bent sterker dan je dacht.

YAY it’s Monday! 🚀

Meer van dit? Lees deze eerdere nieuwsbrief over commitment met mijn eigen oma in de hoofdrol. Of volg mij op Instagram | Linked-in of neem een kijkje op de website.