- YAY! Newsletter
- Posts
- YAY it's Monday! Newsletter #12
YAY it's Monday! Newsletter #12
Ferrari, feedback en frappuccino’s — waarom je overal iets van vindt
De maandag staat voor de start van je week en mijn missie is om deze KRACHTIG te starten. Deze newsletter is er om jou, en de mensen om je heen: in je bedrijf of thuis, eraan te herinneren dat JIJzelf verantwoordelijk bent voor die YAY!
Iedere week breng ik jou een stukje van mij, om jou dichterbij jouw YAY te brengen.

Stop met vinden, start met vragen.
We doen het allemaal. Iemand zegt iets — over werk, de politiek, hun auto of hoe ze hun koffie drinken — en bam, daar is ‘ie al: jouw mening. Soms hardop, maar vaak gewoon in je hoofd.
🏎️ “Serieus? Een Ferrari? Compensatie-alert.”
🏠️ “Tiny house? Vast zo’n minimalist die stiekem spullen in de schuur van z’n ouders bewaart.”
✊ “Trump-fan? Nou, die kan ik niet meer serieus nemen.”
En precies hetzelfde gebeurt bij feedback. Zodra iemand iets zegt over hoe jij werkt, schiet je brein in de stressstand. Je hoort het niet meer als neutrale informatie, maar als iets waar je direct een label op plakt:
➡️ Gelijk of ongelijk
➡️ Fout of goed
➡️ Aanval of compliment
Waarom doen we dit eigenlijk?
Ons brein is van nature een betekenismachine. Uit neurowetenschappelijk onderzoek weten we dat we álles wat binnenkomt direct van betekenis proberen te voorzien. Superhandig als er een tijger voor je neus staat — minder handig in een feedbackgesprek of bij een meningsverschil. Je brein wil gewoon weten: is dit veilig of niet? Klopt dit of niet? Wat betekent dit voor míj?
Dat is je ego in actie. Die probeert je te beschermen tegen onzekerheid, afwijzing of het gevoel dat je het misschien fout doet. Vroeger zorgde dit gevoel ervoor dat je niet verstoten werd vanuit je stam, die jouw veiligheid en bescherming bood (=overleving). Nu, 2025, zegt de emotie onzekerheid of afwijzing juist iets heel ergs interessants over jouw eigen verhaal. Helaas is je brein van nature dus bezig zichzelf te beschermen, en zo mis jij de kans om de feiten te horen. En nog belangrijker: je mist de kans om wijzer te worden.
Het gevolg? Je luistert naar jezelf, niet naar de ander
Zodra je vindt dat iemand gelijk heeft of juist complete onzin uitkraamt, stop je eigenlijk al met luisteren. Je hoort niet meer wat er écht gezegd wordt — je hoort vooral wat het met jou doet. Je brein is druk bezig met:
🔄 Hoe kom ik hier goed uit?
🔄 Hoe bewijs ik dat ik gelijk heb?
🔄 Hoe zorg ik dat ik slim overkom?
En ondertussen laat je iets liggen: de kans om echt te begrijpen wat de ander bedoelt. Om de feiten achter de feedback te zien. Om iets op te pikken waar je zelf misschien beter van wordt. Zodra je feitelijk luistert — zonder meteen iets te vinden — krijg je ineens een compleet pakketje in handen: de boodschap van de ander, met hun onderbouwing en hun perspectief. Dat pakketje is van hen, niet van jou. Wat jij ermee doet? Dat is 100% jouw keuze.
Zodra je afstand creëert, maakt het ineens veel minder uit of die ander nu “gelijk” heeft of niet. Het ís er. De enige vraag die overblijft: wat wil ik hiermee?
Open-minded luisteren — let’s go:
In de positieve psychologie heet dit open-minded luisteren: luisteren om te snappen, niet om te winnen. Het klinkt simpel, maar het vraagt oefening. Want je brein houdt van snel vinden, oordelen en labelen. Maar precies dáár zit de winst. Vandaag meteen proberen? Zo doe je dat:
✅ Parkeer je mening. Echt, gewoon even aan de kant zetten. Je mag ‘m later altijd terugpakken. Doe het meteen bij dat eerste gesprek bij het koffieapparaat.
✅ Stel minstens twee nieuwsgierige vragen bij feedback of een uitgesproken mening. Bijvoorbeeld: “Kun je daar een voorbeeld van geven?”, “Wat heeft jou tot die conclusie gebracht?” of “Wat maakt dat je dit nu deelt?”
✅ Verplaats jezelf in de ander. Doe alsof het je kind, je beste vriend(in) of iemand die belangrijk voor je is. Hoe zou je reageren als zíj dit zeiden? Zou je dan meer of minder begrip hebben, dan bij die nieuwe collega van finance of die schoonbroer die je niet zelf uitgekozen hebt?
Tijd om je brein uit die oordeelmodes te halen. Kies voor discomfort, wees nieuwsgierig en ontdek hoeveel meer je hoort.
#YAYitsmonday!
Vandaag, een kleine ode aan mijn moeder.

Dit is mijn moeder, op Instagram te vinden onder @seebymiriam. Zij is niet alleen een persoon, die juist helemaal niets van iemand vindt; mijn moeder houdt, zoals ze zelf zegt “van typetjes”. Mensen die ergens voor staan en hun eigen leven leiden, met eigen idealen, smaak en leefwijze. Mama is het niet perse overal mee eens, maar ze laat mensen in hun wereld. Boeien, moeten zij weten, ik pak mee wat bij mij past. Als dochter, heeft ze mij ook in verschillende fases meegemaakt: de jonge feest tijger, later daarbij de carrière tijger “rupsje nooit genoeg”. Tot “ietwat” volwassenere en bewuste moeder/ondernemer. Ze zei: Rachelle ik heb altijd van je genoten, in alle fases van je leven. En dat is mam. Voor mama werkt ook de andere kant op, met een Instagram account waar zij iedere dag, voor 215.000 volgers haar outfit deelt. Dit is HAAR leven, HAAR smaak, HAAR keuze, en dat maar HAAR gelukkig. Wat de rest denkt, maakt haar niet zoveel uit. Ze gebruikt filters waarbij ze 20 lijkt, als FUN. Ik vond daar wat van, en toen we het daarover hadden: Rachelle, dat is toch lachen man, moet je ook doen. Niet zo serieus zijn en bezig met wat de rest zal denken…. Oops, daar had ze me: ik was het oordelen over HAAR wereld. Dus, stap ik af en toe, graag mee in HAAR wereld en neem ik daaruit mee wat past in mijn wereld. #yayitsmonday